Oyun indir, oyun crack, nocd, oyun yama,oyun hileleri

microsoft yahoo yu satın alıyor

2008-12-08T08:09:00.003-08:00

Yahoo son zamanlarda maddi kriz içerisindeydi ve çok zor günler yaşıyordu.Birçok çalışanının işine son verilmişti.

Yahoo‘nun kurusucu Jerry Yang,Microsoft’a bizi satın al çağrısı yapmıştı fakat Microsoft ilgilenmediklerini belirtmişti.Yani yapılan bir açıklamaya göre ikili arasında satış görüşmeleri tekrar başladı.

Microsoft bu sefer Yahoo‘ya sıkışlıklığındanda faydalanarak önceki teklifinin yarısı olan bir teklif yapmış ve satışın kesin olmadığını belirterek Yahoo‘yu iyice zor durumda bırakmıştır.Yahoo’nun fiyatta değişiklik yapmak istemesi ihtimalinide ortadan kaldırmıştır.

Microsoft‘tan yapılan bir açıklamaya göre.eğer satış gerçekleşirse ilk etepta Yahoo‘un başındakilerle 10 yıl daha çalışılacak.

Kaynak

youtube

2008-12-08T08:09:00.001-08:00

Youtube artık embed kodu ile çekilen videolara youtube‘da arama seçeneği eklemiştir.Bu işlev sayesinde embed kodu ile videolarını yayınlayan sitelerden hit elde edebilcek.
Kaynak

girgor

2008-12-08T08:08:00.000-08:00

girgor.net girgör Pr3 olan dizin alexa 500k

blog.girgor.net

Dmoz: İnternet ve web tasarım araçları hakkında içerik oluşturan bir web günlüğü.

Kaynak

Devil May Cry 4

2008-09-14T10:40:00.001-07:00

Dolu dolu aksiyona hazır olun!

Capcom karşımıza harika bir Devil May Cry oyunu ile daha çıktı ve bu seferki PC versiyonu için inanılmaz bir atılım gösterdi. Eğer yazın sıcağında zamanınızı geçirecek ve her dakikasında adrenalin hissini alabileceğiniz bir oyun arıyorsanız, size Devil May Cry 4’ü öneriyoruz.

Yalnız küçük bir öneri DMC 4 almaya karar verdiğinizde bilgisayarınız için bir oyun pad’i alırsanız da iyi olacaktır zira diğer türlü, oyunda fare desteği olmadığını düşünürsek, klavye ile rahat oynanmıyor. Oyunun sayılı olumsuz yanlarından birini de söyledikten sonra, ayrıntılı açıklamalara geçebiliriz.

Devil May Cry 4, bir önceki oyun DMC 3’e göre de çok yol kat etmiş ve oyuncuya daha da fazla imkânlar tanıyan bir oyun haline gelmiş. Oyuna başlarken iki ayrı zorluk seviyesinden birini seçiyorsunuz (İleride daha da zor seviyeleri açabilirsiniz). Hatta bilgisayarın otomatik olarak sizin için yapabileceği bazı kombo hareketleri bile seçebiliyorsunuz. DMC serisi ile ilk kez tanışıyor bile olsanız, oyun kimseyi çok zorlayıcı durumda değil; ama tabii çocuk oyuncağı da olmadığı aşikâr. Nihayetinde stilist aksiyonu, muhteşem boss (bölüm sonu düşmanı) kapışmaları ve harika ara sahneleri ile oyun devamlı sizi daha ilerisi için teşvik ediyor.

Yeni kahramanımız Nero ile tanışın...

Devil May Cry’ın karizmatik karakteri Dante, oyunun olmazsa olmazlarındandır. Belirli yerlerde yine Dante’yle oynayabiliyoruz; ama oyunun esas kahramanı bu kez Dante değil. Oyunun çoğunluğunu kendine has özellikleri ve stili olan Nero ile oynuyoruz. Nero’nun da inanılmaz özelliklerinden ötürü Dante ile aynı tipte bir kahraman tasviri ortaya çıkıyor; ancak DMC 4 Nero ile Dante arasındaki ilişkiyi tam olarak açıklamıyor. Biz de buna çok takılmıyor ve Nero’nun bağlı olduğu dini örgüt “The Order of the Sword” hakkında gerçekleri ve Dante’nin bu örgütün liderini öldürmesinin sebeplerini öğrenebilmesi için maceraya atılıyoruz. Ayrıca Nero, sevgilisi Kyrie’nin de izini sürüyor. Senaryo çok fazla çarpıcı şeyler içermiyor. Ama ara sahnelerdeki diyaloglar, kamera açıları, çok gerçekçi animasyonlar ve seslendirmeler kendimizden geçmemize sebep oluyor.

Nero’nun esas özelliği, “The Devil Bringer” olarak bilinen şeytanî kolu... Bu kol sayesinde uzaktaki düşmanları bile yakalayıp çekebiliyor, birkaç kombo hareket sergiledikten sonra da kolayca etkisiz hale getirebiliyorsunuz. İşin güzel tarafı ise bu süreci gerçekleştirmek çok da zor değil ve bu sayede DMC 3’teki savunmaya dayalı anlayış daha saldırıya yönelik hale getirilmiş. Havada ve yerde yapabileceğiniz bu hızlı hareketler sayesinde biraz kanlı görüntülerle karşılaşıyorsunuz. Başlarda bazı manevraların zamanlaması zor da olsa nihayetinde alıştıkça düşmanları The Devil Bringer ile bir çırpıda yakalayıp hallediyor hale geliyorsunuz. Ayrıca Nero’nun bu yetenekli kolu dışında, Dante gibi sahip olduğu hoş envanterleri de var. The Red Queen (Kızıl Kraliçe) isimli kılıç ve Blue Rose (Mavi Gül) isimli Revolver Nero’nun demirbaşlarından; ama oyunda ilerledikçe DMC hayranlarının görünce sevinecekleri başka silahlar da bulunmakta. Nero’nun yararlı tekniklerinden biri de “Exceed” denilen, kılıcın güçlenme yeteneği. Kılıcı savurduktan sonra doğru tuşa basarsanız verebileceğiniz hasar bir hayli artıyor. Fakat zamanlamayı tutturmak çok da kolay değil.

Oyunda ilerledikçe kazanacağınız şeylerden biri de Proud Souls (Gurur Ruhları). Verilen görevlerdeki performansınıza göre kazandığınız bu bonuslarla yeni combolar açabiliyor veya var olanları geliştirebiliyorsunuz ki, bu geliştirmelere ilerleyen bölümlerde zorlaşan düşmanlar sebebiyle gerçekten ihtiyacınız oluyor. Yeteneklerinizi kendiniz seçebileceğiniz gibi, bilgisayar otomatik olarak sizin dövüşme stilinize göre de seçebiliyor. Meraklanmayın, yanlış yapabileceğiniz bir unsur yok; çünkü istediğiniz zaman tüm yetenek puanlarınızı sıfırlayıp en baştan dilediğiniz gibi tekrar dağıtabiliyorsunuz.

Kung Fu Panda

2008-09-06T02:36:00.001-07:00

kung Fu yapabilen bir panda. Hatta bir çekirge, bir yılan. Dreamworks’ün usta savaşçı koca göbekli Po’nun hikayesini konu aldığı animasyon filmi 4 Temmuz’da ülkemizde de vizyona girdi. Haliyle böylesine eğlenceli bir hikayenin sunulması da kaçınılmazdı. Tam bu noktada “Bir film ve film uyarlaması bir oyun” kalıbını kullanmam gerekiyor. Ardından istem dışı olarak tecrübülerimiz tüylerimizi diken diken yapacak. Fakat böylesi sıcaklarda kendimizi germenin, “Hayır!” diye haykırmanın manası yok. Güneş var gücüyle bizleri kavururken 6 saatlik bir serinliğe, kimse hayır demeyecektir. Kung Fu yapabilen bir panda… Daha ne olsun!
I LOVE KUNG-FUUUUUUU !!
Dragon Warrior olma hayaliyle yanıp tutuşan ancak daha merdivenleri bile çıkmakta zorlanan sevimli mi sevimli panda Po’nun eğlenceli hikayesini anlatıyor bizlere Kung Fu Panda. Tai Lung’a karşı verilecek mücadelede göbeğine aldırmadan kahramanlığa Po’nun hikayesi bazen sizi gülme krizlerine sokabilecek kadar başarılı. Film ile çoğu kez paralel ilerleyen sahnelere için özel bazı bölümler de eklenmiş. Van Damme edası ile süzülen bir panda, usta öğretici Master Shifu, bir leylek, bir kaplan ve daha fazlası… Hepsi birer Kung Fu ustası.
Yaklaşık 6 saat süren bu maceranın yarısı Po’nun eğitimiyle geçip gidiyor. Tai Lung’un müttefikleri minicik domuzlara karşı kimi zaman kombo yapmanın dayanılmaz ferahlığını yaşarken, kimi zaman diğer karakterleri kullanarak farklı şekillerde mücadele etmeye çalışıyoruz. hemen başlarında Master Crane (Leylek) ile gökyüzünde verilen savaş buna sadece bir örnek. yapımcısı Beenox filmdeki diğer karakterleri de bizim emrimize sunarak tekdüze ilerlemesine engel olmuş. Tomb Raider’dan aşina olduğumuz ara filmlerde bazı tuşlara basarak paçayı kurtarma olayları bu çılgın eğlenceye güzel bir tat katmış. Fazla teferruata girmeden şunu söylemek en doğrusu: Kung Fu Panda bizlere yaklaşık 6 saatlik bir eğlence sunuyor. Ne daha fazlası ne daha azı. Ve mümkün olabilecek en iyi seviyede. Ne tekdüzelikten bahsedebiliriz ne de sıkıcı olduğundan. Po fazlasıyla eğlendirmeyi başarıyor.
Ummm… Şey. Ben. Nasıl desem. Evet. O benim.
Birçok platformda birden tekme sallayan Po’nun kontrolleri haliyle bilgisayarlarımızda biraz daha zor. Default olarak gelen kontrol ayarları sol elimizi WASD klasiğine, sağ elimizi ise sayı tuşlarına mahkum ediyor. Başlarda kontrollere alışmak zor olsa da basitliği bunu bertaraf etmiş. Ama ne kadar ustalaşırsak ustalaşalım klavye ile komboları yapmak fevkalede zor. Bu yüzden bir gamepad ile oynamak en mantıklısı. Yine de başlardaki sıkıntıları atlattıktan sonra klavye ile ustaca işler çıkarabilirsiniz. Gerçi kombo yapmak zorunda değilsiniz, oyun fazlasıyla basit.

alıntı : www.10oyunlar.com

CrySis

2008-02-09T02:07:00.002-08:00

004'ün Şubat, Mart ayları oyuncular olarak olabildiğince kendimizi Half Life 2 haberlerine kaptırmışız, başka bir şey düşünemez olmuşuz. Birden FarCry diye bir demo düşüvermiş gökten, aman yarabbim böyle bir oyun yapılacak mıydı? Akabinde oyun gelmiş, başka birşey konuşamaz olmuşuz, tüm beklentiler askıya alınmış öncelik FarCry'a verilmiş. İncelemelerde ödül üstüne ödüller almış. Hatta beklenen oyunların gecikmesi FarCry'ın çıkmış olmasına bağlanmıştı. Birde böyle bir oyunun yapılmış olması yetmezmiş gibi yapanların da Türk kardeşler olduğuyla iyice böbürlenmeye başlamışız. İşte yaptık mı böyle yaparız, Türk'ün gücü sesleri ayyuka çıkmış. Bu kadar gururlanmamız için o kadar fazla sebebimiz vardı ki çok sevinçliydik. Sonrasında ise CryTek ismi bir teknoloji başlangıcı, güç gösterisi olarak sık sık karşımıza çıkacaktı. Beklenen an geldi ve CrySis duyuruldu. Oyun şimdiye kadar görmediğimiz güzellikte grafik ve her zamanki gibi birçok vaat ile ağızlarımızın suyunu akıtmayı başardı. Her yeni görüntü ile daha bir sabırsızlanmaya başlamış, çıkan videolar ile nerede ise uzun metrajlı bir film yapabilecek kıvama gelmiştik. Herkesin sabırsızlıkla beklediği 'Peki oyun Türkçe olacak mı?' sorusuna yanıt gecikmedi ve dünya standartlarında bir oyunun %100 Türkçe olacağı CryTek CEO'su Cevat Yerli'den geldi. Artık tek yapmamız gereken sistemlerimizi hazır etmek ve koltuklarımıza yaslanıp beklemekti.

Bir rüya gerçek oldu...

Oyuncular olarak sürekli gerekli desteğin Türkiye pazarına verilmediğinden şikayetçi olduk durduk. Haklı sebeplerimiz vardı. Elin Tanzanyalısı kendi dilinde oyun oynarken biz neden oynayamıyorduk? Suçumuz var mıydı peki? Birçok sorundan kendimizi sadece oyun oynayarak arındıran, rahatlayan oyuncular değil miydik bizlerde? Farklı amaçlarımız var mıydı? Yoktu, bizde herkes gibi kendi dilimizde oyun oynamak istiyorduk, gereken desteği göstermemiz beklendi durdu. Peki neydi bu çifte standart? Diğer ülkelerde kopya oyun yok muydu, milyonlarca insanın netten oyunları indirdiği tek ülke acaba Türkiye miydi? Kopyanın en çok teşvik edildiği, bunu önlemek adına kendi dilinde oyunların çıkarıldığı Rusya'dan daha kötü durumda mıydık? Hayır! Peki eksiklerimiz nelerdi? Bunları görmedik mi? Gördük, beklentilerimiz arttı. İşte beklenen fırsat geldi çattı. Peki şimdi ne olacaktı? 'Biz tüm zorluklara rağmen içimizden gelerek, kalbimizle yaptık bu işi' demedi mi Cevat Yerli? Diğer ülkelerde satılan fiyat etiketinden daha aşağıda tutulmadı mı Türkiye fiyatı? İşte artık hiçbir bahaneniz yok arkadaşlar. Artık destek zamanı. Bahaneler arkasına sığınmak için sebebiniz yok. Bu projeye vereceğiniz destek ile bundan sonrası için Türk oyun sektörünün gelişmesinde, insanların dikkatlerinin buraya çekilmesindeki en büyük etken sizler olacaksınız. Parasını gereksiz sponsorluklar için harcayanlar görecek ki Türkiye'de bir oyuncu kitlesi var. Azımsanmayacak bu kitleyi kimse göz ardı edemeyecek. Diğer firmalar işin ciddiyetini görüp evet bizde bu desteği vermeliyiz diyebilecekler. O yüzden bundan sonrası için oyun sektöründeki tek adam siz olacaksınız. CrySis'i Türkçe almalı, orijinal oynamalı ve bu özeni herkesin göstermesini istemelisiniz. Artık bir oyunun kopya oynanmaması gerektiğini insanlara göstermeli onları utandırmalısınız. Bundan sonrası için bizlerin değil firmaların bahanesi olmayacaktır. Eğer bu piyasayı ve Türk oyuncularını bu özveriye rağmen kaybetmeyi göze alacaklar ise o zaman yolumuza bildiğimiz gibi devam ederiz. Peki bir oyun yazısında bunları anlatmalı mıydım? Evet çünkü bunca yıl bende herkes gibi aynı beklentiler ve bahaneler içinde idim, artık Türkçe oyunlara destek verme zamanıdır. Bunu ise bir dünya standardı ile bizlere sunan CryTek'e borçluyuz. Onlar bizlere güvendi, biz de güvenlerini boşa çıkarmayacağız.

CrySis�in seslendirmeleri filmleri aratmayacak kalite ile profosyonel bir kadronun eseri

Hayatın için dövüş!

Crysis'in konusunu bilmeyen kaldı mı bilmiyorum ama bir kez daha özet geçeyim. 2020 yılında Kuzey Kore açıklarında bir adaya belirsiz bir gök taşı düşer. Gök taşı ile birlikte para normal olarak adanın bir kısmı buzul bir hal alır. Kuzey Kore hükümeti ise olay ile birlikte adayı dışarıyla iletişime kapatır ve Kuzey Kore Halk Ordusu (KHO) bölgeye konuşlanır. Biz de adada bulunan arkeologlar ile iletişimin kopması ile birlikte Amerikan

özel hareket ekibiyle birlikte onları arama görevine veriliriz. Görev esnasında ise takım kaptanı Dr. Rosenthal adanın KHO tarafından işgal edildiğini bildirir. Bundan sonra ise öncelikli görevimiz KHO ile sıcak çatışmadan kaçınmak ve rehineleri kurtaramaya öncelik vermek olacaktır. Ama olaylar istenildiği ölçüde gitmez ve KHO müdahalesi ve gizli bir biriminde ele geçirilmesi ile özel donanımlı nano giysilerimiz ile tam yetki verilerek olaya müdahil olmamız istenir. Bundan sonrasını ise anlatmıyorum çünkü bu keyfi Türkçe olarak yaşamak sizlerin hakkı. Söylediğim onca şeyden sonra oyunu oynarken ne kadar İngilizce'niz iyi olur ise olsun Türkçe oynamanın ne kadar zevk verdiğini göreceksiniz. Bazen öyle durumlar oluyor ki tüylerim diken diken oluyor. Kontrollere varıncaya kadar %100 Türkçe bu oyun gözlerimizi yaşartacak kalitede.

Call of Duty 4: Modern Warfare

2008-02-09T02:07:00.001-08:00

u sabah gökyüzünü son kez göreceğimi bilseydim, yine de o helikoptere biner miydim?... Savaşın kararttığı sokaklarda nefesim kesilene kadar koşar mıydım? Alnımdan akan kana aldırış etmeden, bir kaç düşman daha öldürebilmek için kendimi zorlar mıydım? Bu sabah gökyüzünü son kez göreceğimi bilseydim, ailemi özlediğimi kendi kendime son kez söyleyediğimi bilseydim, hayata doyamamış kalbimin bu son atışları olduğunu bilseydim, yine de bu cehenneme gelir miydim?...

Evet... her şeye rağmen yine burada olurdum... her şeye rağmen şu anda patlamakta olan bu helikopterin içinde olmayı tercih ederdim... Çünkü ben askerim.... Ölümüm arkadaşlarımı kurtarırken olsun yeter... Böyle onurlu öleyim yeter...

Yeni bir çağ, yeni bir çağrı

Call of Duty, çıkan her yeni bölümüyle oyun piyasasını sarsan harika bir seridir. Yeni bir Call of Duty çıkar çıkmaz bir sonraki hakkında konuşulmaya ve spekülasyonlar yaratılmaya başlanır hemen. Nitekim Call of Duty 3 çıktıktan sonra da oyunun yeni bölümlerinin 2. Dünya Savaşı'nı konu almayacağı söylentileri ayyuka çıkmıştı. Bu söylentilerin gerçek olduğunu ve oyunun 4. bölümünün günümüz savaşlarına yönelik olacağı duyurulduğunda hepimiz heyecanlanmıştık. Call of Duty, bildik bileli 2. Dünya savaşı üzerine odaklanmış bir seriydi. Böyle bir değişim Call of Duty serisinin eski havasından uzaklaşıp unutulacak bir seri haline gelmesine yol açabilirdi. Aylarca süren bekleyişlerimizden sonra sonunda oyun piyasaya çıktı. İşte tüm korkularımızı yok eden, shooter oyunlarında bir mihenk taşı olabilecek kalitede, yep yeni bir Call of Duty karşımızda.

Kalitenin sınırları zorlanıyor

Call of Duty 4: Modern Warfare adından da anlaşılabileceği gibi modern çağın silahlarını kullandığımız, günümüz savaşlarına benzer fakat gerçek dışı bir hikaye üzerine kurulu. Oyunda, Amerikan ve İngiliz askerlerinin orta doğudaki Al-Asad adında bir diktatör ve onunla bağlanıtılı olarak Rusya'daki Zakhaev ve yönetimindeki bir grup Rus askerine karşı girdikleri savaşa katılıyoruz. Oyunda genel olarak aynı savaşın değişik bölgelerinde çarpışan, değişik askerleri yönetiyoruz. Oyun 3 ana bölümden oluşuyor her bölüm kendi arasında bir çok ara bölüme ayrılıyor.

CoD 4, serinin önceki oyunlarında olduğu gibi savaşı ve birey olarak askerlerin yaşadıkları deneyimleri bizlere en gerçekçi şekilde yaşatıyor. Oyunu oynarken adrenalin vücudunuza hızla yayılıyor.

Heyecan dolu bölümler arka arkaya geliyor. Oyunun tek kişilik senaryosu böyle muhteşem bir deneyimi bizlere sunarken tek eksik yanı ise çok kısa sürede bitiyor oluşu. İyi bir CoD oyuncusu oyunu 6 saat civarında rahatlıkla bitirebilir. Fakat oyunu tekrar oynamanız için onlarca sebebiniz var.

CoD 4 yeni nesil oyunlara bir örnek teşkil edecek seviyede görsel bir şölen sunuyor bizlere. Oyunun grafiklerinden fiziklerine kadar her özelliği şu ana kadar konsollarda yapılmış en iyi shooter oyunlarından birisi olmayı hak edecek kalitede başarılı. Karakter, yapı ve nesnelerin dokuları o kadar kaliteli ki bazen kendinizi bir filmin içerisinde gibi hissediyorsunuz. Geniş savaş alanlarındaki yakın mesafeden uzak mesafelere kadar olan tüm görseller özenle ve başarıyla hazırlanmış. Kaliteli efektler bu güzel grafiklere daha da bir canlılık veriyor. Oyunda bir çok sahnede gerçek hayattaki gibi odaklanmadan kaynaklanan bulanıklaşan görüntülere sahne oluyoruz. Bazı kapalı alanlardaki havada uçuşan tozlar, duvarlardan dökülen parçalar, patlamalar, alevler ve duman efektleri oyuna büyük bir zenginlik katıyor. Oyunun bir saniye bile durmayan aksiyonundan kafanızı kaldırabilip etrafa bakınırsanız detayların üzerinde ne kadar çok çalışıldığını görebilirsiniz. Bu görsel başarı sadece oyunu güzel göstermiyor aynı zamanda oyunun fizik motoru ile de büyük bir uyum içerisinde çalışıyor. Örnek olarak, silahlardan çıkan mermiler duvarların arkasındaki hedefleri de vurabiliyor. Bu kadarla da kalmıyor, merminin girdiği yüzeye göre ve merminin tipine göre zemini aşıp arka tarafa geçiş hızı bile değişebiliyor. Tahta ve zayıf duvarların arkasındaki rakiplerinizi kevgire çevirirken unutmamanız gereken onların da sizlere aynı şekilde cevap verebilecek olmaları.

Football Manager 2008

2008-02-09T02:06:00.002-08:00

"...Başka bir takımın aksine Celtic adıyla beraber aklıma ne takımın yıldız futbolcuları, ne de devasa bir stat gelir. İlk düşündüğüm yeşil-beyaz çubuklu formadır. Ben kendimi bildim bileli, Celtic'i tanıdım tanıyalı bu formayı bilirim. Bizim takımlarımızın aksine sevdiğiniz oyuncu takımdan ayrılır endişesiyle isim yazdırmadığınız formanız seneye eskimez; grisi, açık mavisi ve benzerleri çıkmaz. İlk senenizde o meşhur formayla saha çıkarsınız, ligde o formayla Aberdeen'e 10 gol atarsınız, o formayla şampiyon olursunuz, o formayla UEFA kupasında Bayern Munich'e karşı final oynarsınız, o formayla İskoçya kupasını kazanırsınız. Oyuncularınız ellerinden geleni, hatta fazlasını yaparlar. Gecenin bir yarısı ertesi gün okul olduğunu bile bile boş, kanlı gözlerle ekrana bakarken J. Vennegoor of Hesselink 30. golünü atar, sizi mutlu eder. Nakamura ise çubuklu formasının hakkını frikik golleriyle verir, klas gollerden biri yılın golü seçilir İstatistiklerde takımınızın adı sadece yılın golüyle geçmez elbette. 11 kişilik yılın takımında 8 oyuncunuz vardır, ligin en iyi üç futbolcusu sizin takımınızdadır, Artık rakipler sizle maç yaptıklarında yenilmemek adına maçlara defansif mantaliteyle başlarlar. Böyle bir sezon sonunda kaçınılmaz olarak yılın teknik direktörü olursunuz. Takımınıza son bir kez bakıp yeni sezona kadar tatile çıkarsınız ama tatil bitmeden çubuklu formanın hakkını verecek yeni oyuncuları düşünmeye başlamışsınızdır bile..."

10 maçta 107 gol yiyen takımın teknik direktörü:

azının başında belirtmemde fayda var, hepimizin bildiği gibi Football Manager her sene farklı yeniliklerle karşımıza çıkan bir seri oyunu olduğu için her şeyi en ince ayrıntısına kadar anlatmak yerine FM 2008'in bize getirdiği yenilikleri incelemeye karar verdim. Dilerseniz yavaş yavaş bu sezondaki artıları ve eksileri ele almaya başlayalım...

İşte meşhur çubuklu forma

"Futbol oyunu 3 ihtimalli bir oyun; yenmek, beraberlik veya mağlubiyet..."

Bu sene karşımıza çıkan yeniliklerin ilki oyunun eskiye nazaran hızlanmış olması. Birçok lig ile birlikte oyuncu veritabanımız geniş olmasına rağmen hız kesmeden ve enteraktif bir şekilde oyunumuza devam edebiliyoruz. Her ne kadar hızımız bilgisayarımızın performansıyla orantılı olsa da, ortalama yahut ortalamanın altındaki bir bilgisayarla bile oyunun başında saatler geçirmek mümkün. Anlayacağınız eskiden olduğu gibi bir yandan oyunumuzu oynayıp bir yandan kitabınızı okumak artık mümkün değil(Tabii benim gibi deneme amacıyla 30 küsur ülkeden 30 küsur lig açarsanız evdeki ansiklopedileri bile bitirmeniz mümkün, orası ayrı). Vaat edilenlerden bir diğeri olan yeni arayüzün kullanımı ise oldukça rahat. İlk bakışta yabancılık çekmemize rağmen çok kısa bir zaman dilimi içerisinde adapte olmamak için hiçbir neden yok. Tüm bu yeniliklere ek olarak 2D maç ekranındaki maç öncesi ve sonrası konuşmalar da geliştirilmiş, maçla ve maçın adamıyla ilgili tahminler eklenmiş. Takımlar ve oyuncular için günün önemli olaylarını görebilmemiz sağlanmış. (Şu oyuncunun 200. lig maçı gibi.) Maç motoru için gerçek hayattaki menajerlerden destek alınması bile başlı başına takdir edilebilecek bir gelişme.

Super Mario Galaxy

2008-02-09T02:06:00.001-08:00

let çantasını alarak dükkandan çıktı. Az önce telefonda bir müşteriyle konuşmuş şimdi de onun evine doğru ilerliyordu. Zaten bu işlemi günde yüzlerce kez yapardı. O bu ülkenin gelmiş geçmiş en büyük muslukçusu idi. Kasketini kızgın güneşten korunmak işin başına geçirdi ve evin yolunu tuttu. Kapıdan girmesiyle çıkması bir oldu. Bu tip işler onun için artık çerez sayılırdı çünkü. Musluğu bozulan ev hanımı ücreti ödemeye çalıştı ama o kabul etmedi. Çünkü o halkın kahramanıydı,

gönül insanıydı. Biraz zaman sonra ofisine döndü koltuğa yayıldı. Kabiliyetinin farkındaydı, ��en iyi�� olduğunu biliyordu. Artık kendimi burada daha fazla heba etmemeliyim ufkumu genişletmeliyim diye düşündü. Hemen ardından ��dünyanın gelmiş geçmiş en iyi muslukçusu�� ünvanını ��galaksiler arası en iyi muslukçu�� haline getirmek için çalışmalara başladı�

Ne o, bu hikaye size saçma mı geldi yoksa? Yapmayın şimdi Mario gibi biri başka türlü niye uzaya açılmaya karar versin ki? Ne? Yıllardır bir işi beceremeyen kaplumbağa Bowser bir uçan daire yardımıyla Prenses Peach�in içinde bulunduğu şatonun tamamını yerineden söküp alıp uzaya götürdü ve bunun üstüne de Mario kendisine verilen bazı abidik gubidik güçler vasıtası ile Prensesi kurtarmak için Galaksiler arası yolculuğa çıktı öyle mi? Gerçekten benimkinden daha mantıklı bir hikaye oldu emin ol�

Uzaya Çıkan İlk Kişi Bir Muslukçudur!

Neyse bırakalım şimdi oyunun hikayesini de asıl olaya giriş yapalım artık. Nintendo Wii piyasaya çıktığında bazı çıkış oyunları vardı. Genelde nanay olan bu çıkış oyunları arasında Wii�nin çıkış tarihine yakın çıkan ilk ��konsol aldırıcı�� oyun Zelda: Twilight Princess oldu. Wii sahipleri uzun süre bu oyunla oyalandılar çünkü her ne kadar konsola bol bol oyun çıksa da ��sarsıcı�� sınıfına girecek oyun pek çıkmıyordu. İşte ta o zamanlar dahi her Wii sahibinin aklında bir iki oyun hep vardı.�� Metroid Prime 3 çıksın aleti estireceğim��, ��Super Smash Bros Brawl çıksın makineyi hüpleteceğim�� gibi değişik cümleler kuruluyordu. İşte tüm bu büyük beklentilerin en büyüğü, tüm bu ��konsol aldırıcı�� oyunların en aldırıcısı oyun olan Super Mario Galaxy artık bizlerle. Dünya üzerinde yarattığı büyük etki nedenmiş, aldığı tüm o övgü dolu sözleri hak ediyor muymuş gelin bir de biz bakalım...

Oyunu açtığımızda klasik tüm Wii oyunlarında olduğu gibi bir profil yaratmamız için Mii seçmemizi istiyor. Kendimize ait bir Mii�ye sahip isek onu seçip (tercihen) profilimizi yaratarak oyuna giriş yapıyoruz. Oyuna başladığımızda direk fezaya uçmuyoruz. Önce yukarıda anlattığım saçma hikaye vuku buluyor (ikinci olanı). Prenses Peach kaçırılınca bizde onun peşinden uzaya yol alıyoruz. İlk etapta bazı küçük tavşancıklar ��tutorial�� tadında oyunu anlatıyor bize şöyle yaparsan zıplarsın, böyle yaparsan hoplarsın gibi. Heh tamam ben artık oyunu kavradım dedikten sonrada galaksi galaksi dolaşmaya başlıyoruz. Ancak bizim muslukçu Mario gezegenler nerede, oralara nasıl gidilir bilmediğinden Rosalina isimli bir hatun kişi bize yardımcı oluyor. Her şeyin bir karşılığı var tabi ki o bize Galaksiyi gezdiriyor biz ona yıldız getiriyoruz ve güzelce geçinip gidiyoruz. Bitirdiğimiz her bir gezegen sonunda bir yenisi açılıyor ve böylece oyun alanı dallanıp budaklanıyor. Genelde açılan bir galaksinin 3 alt bölümü oluyor. Buda ��oyun alanının maksimum verimle kullanılması�� isimli kitaptan öğrendikleri bir şey olsa gerek. Her bir gezegeni bitirdiğinizde bir yıldız kazanıyorsunuz ve 60 yıldıza sahip olduğunuzda oyun bitiyor ama sonlanmıyor (o nasıl oluyor affedersin?). Şöyle ki oyunun tümünde elde edebileceğiniz 120 adet yıldız var 60 tanesini elde ettiğinizde oyunu bitirdim diyerek kaldırabilirsiniz ama ��ben bu oyunu yerim, içini dışarı çıkartırım�� diyorsanız uzunca bir oyun süresi sizi bekliyor demektir�

Championship Manager 2008

2008-02-09T02:05:00.002-08:00

"Elimdeki kabın içinde CD'n olmasa,
Bende eski CM'lere hasret olmasa,
Birde cana can katan o ismin olmasa,
İsmin olmasa;
Ah bu CM çekilmez,
Ah bu çile çekilmez,
Sen olmasan FM,
Ah bu "futbol" çekilmez..."

Ağlamak yoook, gülmek var

avaş yavaş senenin sonuna yaklaştığımız şu günlerde Championship Manager 2008 tıpkı diğer menajerlik oyunları gibi beklediğim bir oyundu. Bu sene ilk defa kotaya kıyıp(TT'a sevgiler...) demosunu deneme fırsatına da erişmiştim. Demoda ve oyunun kendisinde ilk izlenimlerim güzel olmasına rağmen devamı pek hoş olmadı. Neden mi?

West Ham ve £45M transfer bütçesi... Şaşırdım!

Düşmanlık yoook, dostluk var

İncelemeye biraz karamsar başladığımın farkındayım. Dilerseniz kısa bir süre içinde olsa bu karamsarlığı bir kenara bırakıp yeniliklere göz atalım. İlk ve en iddialı yeniliğimiz ProZone. Geçen sene seriye eklenen bu özellik bu sene bir hayli geliştirilmiş. Maçtan sonra o maçtaki golleri, iki takımın artılarını ve eksilerini örnekler vererek anlatan bir mesaj alıyoruz. Tüm bu örnekleri maç motoru üzerinde tekrar tekrar izlemek mümkün. Böylece takımızdaki eksikleri kolayca belirleyebiliyoruz. Gerçekten hoş bir yenilik olmuş diyebilirim. Bir diğer göze çarpan gelişme ise arayüz. İlk başta alışması zor gelse de serinin eski oyunlarını anımsatmıyor değil. (keşke oyun her yönüyle bize eskiyi tekrardan yaşatabilseydi�) Tüm bu yeniliklerin yanı sıra oyuncu eğilimleri, geliştirilmiş maç motoru, daha gerçekçi transferler, basitleştirilmiş antrenman sistemi, yenilenmiş medya ve güncellenmiş database göze çarpanlar arasında. Son olarak hakkını yememek lazım oyun ciddi bir biçimde hızlanmış. Kaydetme ve yükleme sürelerinden oyunun akışına kadar her şey hızlı bir biçimde ilerliyor. Hatta oyuna başladığım ilk saatlerde "Save" tuşuna basıp bir an için arkamı döndükten sonra "Kaydetmedi mi acaba?" diye tereddüde düştüğümü hatırlıyorum...

Painkiller: Overdose

2008-02-09T02:05:00.001-08:00

özelliğini taşıyan biri hakkında, Belial. Kendisi ne cennete, ne de cehenneme ait olduğu için, ufak sorunların (tüm cehennem zebanilerinin ona saldırması kadar ufak) baş göstermesiyle birlikte bir çıkmaza girer ve artık kendini savunmaktan başka çaresi yoktur. Buram buram �acaba ne uydursak� kokan hikayesi, başka bir oyun olsaydı dikkate alınabilirdi belki. Ama Painkiller gibi stres dağıtmak, bol bol silah kullanmak üzerine kurulu bir oyunda, çok fazla etkisi olmadığı bir gerçek.

Yukarıda da bahsettiğim gibi, Overdose�da ilk oyundan tanıdık birçok silah ve bol bol yaratık ile karşı karşıyayız. Tabii ki yapımcılar silahlar üzerinde � işlevsellik açısından pek olmasa da - görünüş olarak çok büyük değişikliklere gitmişler. Kurukafaların asılı olduğu ok, tamamen iskeletten oluşan pompalı, lazer atan ve çığlığı ile düşmanları parçalara ayıran bir goblin kafası gibi yaratıcı birçok yol arkadaşımız mevcut. Tüm bu çocukların yine ilk oyunda olduğu gibi 2 tür mermisi ve atış çeşidi bulunuyor. Mesela pompalı yakında ölümcül bir silaha dönüşürken, alternatif atışı ile de karşımızdakini taşa çevirebiliyor. Mermi sıkıntısının pek yaşanmadığını da söyleyebilirim. Girdiğimiz her odada, genelde sütunlar arkasına ya da kolaylık olsun diye alanın görünür yerlerine yerleştirmiş bir çok mermi kutusu bulmak mümkün.

Yapım yaratıklar konusunda ise hayli tatmin edici düzeyde. Oynadığımız bölüme göre değişiklik gösteren bu çeşitlilik, oyuncuyu sıkmayan, aksine eğlendiren bir yapıya sahip. Mesela Japonya sokaklarında ninjalara karşı savaşırken, Mısır�da mumya ve çöl akrepleri ile karşılaşıyoruz. Her bölüm için ortalama 4-5 çeşit bulmak mümkün. Zorluk seviyelerine gore sıralanan bu yaratıkların bazıları tek hamlede yere serilirken, daha güçlü olanlar için en değerli silahınızı bitirmek zorunda kalabiliyorsunuz. Özellikle bazı bölümlerde bulunan son yaratıklarda zorlanmanız olası. Oyun boyunca orta seviyede oynadığım için pek takılmadığımı belirtmeliyim. Ama beni kesmiyor bunlar diyorsanız, 4 ayrı zorluk seviyesinden birini seçebilirsiniz.

Need for Speed: ProStreet

2008-02-09T02:02:00.000-08:00

aha olmayan giriş demosundan birşeylerin ciddi ölçüde değiştiğini kavramıştım. Evet NFS kesinlikle bizim yıllardır tanıdığımız oyun değildi artık, o bir Grand Turismo-SSX kırmasıydı. Olmamıştı. Peki ne olmuştu?

Birlikte geçirdiğimiz bunca yıldan sonra NFS�den böyle bir çalım yiyebileceğimi hiç düşünmemiştim doğrusu. Ne yalan söyleyeyim Carbon�dan sonra benim NFS�den beklentilerim çok farklıydı. Gecelerin asi yarışçısından pistlerin havalı ama şaşkın çocuğuna dönüşmemizin hikayesi olacak bu anlatacaklarım.

Dörtlülerimizi yakalım

Oyuna ısınmak için öncelikle NFS ile bildiklerimin bir kısmını unutmam gerekti. Çünkü modifiyeli sokak arabalarıyla asfaltı ağlattığım geceler artık yoktu. Daha beteri açılışta oyunda bana eşlik edecek olan güzel hanımı da çok bekledim ama gelmedi. Onun yerine görsel olarak başarılı sayılabilecek retro-urban çizgisine sahip ama son derece kullanışsız ve tekdüze menülerle başbaşa kaldım. Oyuna gözlerimi açmamla beraber EA beni çevrim içi ortamlarına

davet etti, ben de onu kırmadım. Anladım ki serinin bu ayağında çevrim içi hasımlarımızla çok içli dışlı olacaktık. Gerçekten de EA bu noktada seriyi bir adım ileri götürmüş ve çok detaylı bir çevrim içi oyun düzeni kurmuştu. Ama ben hala Cross gibi azılı bir polisin nefesini ensemde hissetmenin umuduyla menülerde aranmaya devam ettim.

Sağa çekip kaputu açalım

Öncelikle NFS ismini aklımdan sildim, ön yargılarımı da bir kenara bıraktım ve önceki oyunlardan artık aşina olduğum üzere kariyer moduna başladım. Bana ilk sorulan soru ne miktarda sürüş yardımı almak istediğim şeklinde oldu. Serinin daha önceki oyunlarında bu detay sadece küçük bir ayarken daha kariyer moduna başlarken agresif bir biçimde oyunun bu soruyu bana dayatmasının tek bir anlamı olabilirdi o da sürüş dinamiklerinin ciddi şekilde değişmiş olabileceği idi. Nitekim öyle de olmuştu ama buna daha sonra değineceğim.

Pokemon Diamond

2007-12-20T22:44:00.001-08:00

El konsolları denilince aklınıza hangi firma geliyor? Sizi duyar gibiyim ve tamamen katılıyorum. El konsolu tanımını yaratan firma olan Nintendo, hep farklı şeyleri denemiş ve neredeyse denediği her formülde başarılı olmuştur. Dünyanın sadece oyun yapmakla meşgul olan tek firması olan Nintendo, "Gameboy" ismindeki yüz milyon adedin üzerinde satış yapmıştı ve bu satışın büyük çoğunlu birtek oyun yüzündendi; Pokemon.

Açılımı Pocket Monsters ya da Türkçe haliyle "Cep Canavarları" olan Pokemon, Rpg ve oyun dünyasında yepyeni bir soluk getirmiş, oyununu heryerde oynamak isteyen insanların bir numaralı tercihi haline gelmişti. Zamanla pokemonun çeşitli versiyonları Gameboy�un çeşitli takipçileri olan konsollara uyarlandı. Bunlar sırasıyla; Pokemon Blue, Red, Green, Yellow, Gold, Silver, Crystal, Emerald, Saphire'dır.

Nintendo'nun GameCube'un sadece yirmi milyon adet civarı satması firmayı tam anlamıyla bir

hayal kırıklığına uğratmıştı. Bundan hemen sonra Sony'ninde bir çığ gibi büyüyen el konsolları pazarına PSP ile girmesiyle işler iyice kötüye gitmeye başlamıştı. Nintendo kasasından gizli silahını çıkardı ve birden bire tüm dikkatleri üzerine topladı. Bu silahın adı "Dual Screen" ya da kısa adıyla "NDS" di.

Tüm dünyada rekor bir çıkış yapan ve satış rakamlarıyla PSP�yi adeta bulldozer gibi ezen DS'e artık bir Pokemon oyunu çıkartıp, Nintendo'nun yeniden şahlanışını pekiştirmek gerekiyordu. Bunun farkında olan "Game Freak" kolları sıvadı ve yeni bir oyun yaptı. Yeni Pokemon�un iki farklı versiyonu vardı, Pearl ve Diamond.

Efsanevi pokemonunun daha karizmatik olması vede Pearl�ın menülerinin pembe renkte olması adeta benim gözümde Pearl'ın bayan kullanıcılar için üretildiği izlenimi yarattı. Bende bu sebeplerden ötürü sizlerin karşısına Diamond ile çıkıyorum.

Pikachu Nerede?

Bugüne kadar toplam 30'un üzerinde pokemon oyunu ve versiyonları piyasaya sunuldu. Pokemonun yaratıcısı olan Satoshi Tajiri, 1996 yılında ilk Pokemonun çıkmasında büyük pay sahibiydi ve ilk oyunda 150 Pokemon yer alıyordu. Sizde takdir edersiniz ki, 30 oyunda da aynı Pokemon�larla oynamak insanları inanılmaz derecede sıkabilirdi. Bu sebepten yeni Pokemon'lar çizilmeye başlandı. 1996 senesinde 150 olan pokemon adedi günümüzde 493'e ulaştı. Bu Pokemonların senaryo gereği bulundukları yerlerin isimleri de, Konto bölgesi (1 ile 150. Pokemon'a kadar), Johto bölgesi (152 ile 251. Pokemon'a kadar), Hoenn bölgesi (252 ile 386. Pokemon'a kadar) ve Sinnoh bölgesidir. (252 ile 493. Pokemon�a kadar).

Oyunumuz Sinnoh bölgesinde geçiyor ve ben bu bölgeyi çok sevdim. Çünkü içerisinde hem ilk jenerasyon Pokemon'ları (favorilerim) hemde son jenerasyon Pokemon'ları yer alıyor. Başlıkta sorduğum sorunun sebebi ise, Pikachu�nun artık bu oyunun simgesi haline gelmesi ve Diamond�dan önceki oyunlardan sadece Gameboy�a çıkanında yer alması. Bu durum oyunun fanlarını üzmüş olsa gerek ki, son oyunda Pikachu�ya da yer verilmiş.

Senaryo�muz ise her oyunda olduğu ile aynı, yani aradan onbir koca sene geçmesine rağmen hala vasat. Esas amacımız hala sadece pokemon�ları yakalayıp savaştırarak gelişimlerini sağlamak ve Dünyanın en büyük eğitmeni haline gelmek. Senaryonun vasatlığının başından beri farkında olan Game Freak, senaryoyu değiştirmek yerine herzaman yaptığını bu oyunda da yapıyor ve oyuna yan görevler, şirinlikler ekleyerek gözümüzü çok başarılı bir şekilde boyuyor.

Silent Hill: Origins

2007-12-20T22:43:00.003-08:00

ilent Hill serisini hemen her oyuncu duymuştur. Adventure oyunlarının vazgeçilmez unsurlarından olan korku öğesini sömürü noktasına varacak kadar kullanan, ilgi çekici senaryoya sahip oyunlardan oluşan başarılı bir seridir. İlk oyun Silent Hill 1 ile PS'de başlayan bu gerilim dolu macera bugüne kadar çeşitli platformlara çıkan 2, 3 ve 4. oyunlarıyla dünya çapında büyük bir hayran kitlesi edindi. Adına siteler açıldı, forumlarda senaryosunun karanlıkta kalan kısımları uzun uzun tartışıldı, Silent Hill the Book of Lost Memories isimli bir kitabı, Silent Hill Experience ismiyle PSP için hazırlanmış çizgi roman tarzında değişik birkaç senaryo içeren bir UMD disk piyasaya çıktı, her ne kadar bizim oyunlardan bildiğimiz senaryoyla tam olarak uyuşmasa da "fena değil" denilebilecek bir filmi bile çekildi. Silent Hill üzerine bu kadar çok proje yapılırken bizi daha çok cezbeden kısım olan oyunların en son çıkanı SH4, 2004 yılında piyasaya çıkmıştı. İşte uzun bir aradan sonra Konami yalnızca PSP konsolu için raflarda yerini alan, SH adıyla yapılan beşinci oyun Silent Hill Origins ile karşımıza çıkıyor. Önceki oyunlar Konami'nin "Team Silent" ekibi tarafından yapılmışken Konami bu sefer oyunun yalnızca dağıtımında rol alıyor. Oyun "Climax Group" tarafından geliştirildi.

Welcome to Silent Hill

Karakterimiz Travis Grady mutlu mesut yoluna devam eden, kendi halinde, arkadaşlarıyla telsizde şen şakrak muhabbetler eden bir kamyoncudur. Derken yolun ortasına bir kız çocuğu atlar. Travis frene basar, kamyon acı bir fren sesiyle kayarak durur, kamyondan iner. Kız kaçar. Oyunumuza burada başlıyoruz. Kızın peşinden giderken görülen bir tabelada yazan yazı olacakların habercisidir."Welcome to Silent Hill"

Eee oyun Silent Hill olunca mekanımız doğal olarak yine Silent Hill. Serinin önceki oyunlarından öğrendiğimiz kadarıyla burası vakti zamanında kendi halinde normal bir yerleşim yeridir. Burada yaşayan bir grup insan amacı cennetin kapılarını dünyaya açmak olan bir tarikatın(the order) üyesidir ve bir gün, bu ideallerini gerçekleştirmek maksadıyla tanrıyı doğuracağına inandıkları Alessa Gillespie isimli küçük bir kız çocuğunu kullanarak bir ayin yaparlar. Bu ayin sonrası çıkan yangında Alessa'nın bedeni tamamen yanar ve tarikat üyelerinden Dr. Kauffman yönetimindeki Alchemilla Hastanesi'nde, hemşire Lisa Garland'ın gözetimi altında bakıma alınır. Sonraları Alessa bir şekilde güçlenir, tarikatın elinden kurtulur. Silent Hill'in bir nevi hayalet kasabaya dönüşmesine neden olacak olaylar başlar. SH Origins ile bu olayların başlangıcı ve öncesi, Travis'in kendi geçmişine ışık tutacak hikayesiyle harmanlanarak anlatılıyor.

Travis neler olup bittiğini anlayamadan kendini kasabada bulduğunda, elimize bir harita geçiyor. Haritada serinin diğer oyunlarından aşina olduğumuz Alchemilla Hospital, Greenfield Apartments vs. gibi daha birçok tanıdık mekan göze çarpıyor. Bunlardan bazılarında bayağı vakit geçirirken bazılarına hiç girmiyoruz, bazılarını da yalnızca bir kapısından girip diğer tarafından çıkarak karşıya geçmek için ziyaret ediyoruz. İlerledikçe yolların geçişe izin vermeyen kısımları, açmayı denediğimiz ama açamadığımız kapılar vs. aynen diğer SH oyunlarında olduğu gibi haritada işaretleniyor.

Aynanın diğer tarafı

Mekan tasarımları bir SH oyununa yakışacak biçimde. Özellikle hastane ve sanitarium bölümündeki odalar ayrı ayrı büyük bir özenle tasarlanmış. Diğer oyunlardaki gibi hemen her mekanın bir de yıkık-dökük, her tarafı harap olmuş, yer yer kan ve pasla kaplı alternate olanı var. Oyunda ilerledikçe aynı mekanları alternate olarak da gezmemiz gerekebiliyor. Normalde kapalı olan kapılar alternate halde iken açık olabiliyor, tersi de mümkün. Yine normalde bir nesneye erişmemizi engelleyen yapılar, aynı mekanın alternate olanında ortadan kalkmış olabiliyor. Normal mekanlardan alternate olanlara geçiş içinse aynaları kullanıyoruz. Genelde tuvalet, banyo gibi yerlerde karşımıza çıkan aynanın önüne gidip X'e basarsak Travis aynaya dokunuyor ve güzel bir efekt eşliğinde etrafımızdaki mekanın dönüşümüne şahit oluyoruz. Zaten eğer aynalardaki görüntülere dikkat ederseniz çevrenizdekiyle aynı olmadığını fark edersiniz. Aynalar oyunda geçiş gerekli olan yerlerde ve yakınlarında yerleştirilmiş. Çoğu zaman fazla dolaşmak gerekmiyor, haritada işaretlenmiş olmasından yararlanarak yakında bir yerlerde bulabileceğimiz bir ayna vasıtasıyla paralel evrene geçebiliyoruz.

Gears of War

2007-12-20T22:43:00.001-08:00

eredeyse bundan 1 yıl önce, Microsoft�un yeni nesil oyuncağı ile birlikte piyasadaydı Gears of War. Çok öncelerden tanıtılmış olan yeni nesil Unreal grafik motorunu sonuna kadar kullanan bu oyun, abartısız her otoriterden ve oyuncudan geçer

not almayı fazlasıyla hak etti. Mükemmel bir görsellik, harika animasyonlar, daha önce yaşatılmamış türde atmosferi ve dahası ile arşivlerin en güzel köşesinde yerini aldı. Tabii ki böyle bir oyunun, özellikle Unreal yapımcısı Epic�in biz bilgisayar kullanıcılarını es geçmesi, mouse ve klavye kullanımı ile doruklara çıkabilecek bir kapasiteye sahip Gears of War�ın sadece Xbox 360�a özel piyasaya sürülmesi, o günlerde hafif bir yaygara yaratsa da, zamanla unutuldu. Ama bu durumu içlerine yediremeyen çalışanlar(ya da inadından vazgeçen Microsoft) yüzünden olacak ki geçtiğimiz aylarda PC yolcusu olduğunu da öğrendik. Bu haberin yayımlandığı dönemde Unreal 3�ün de yapımının kısa süre sonra tamamlanacağı haberinden çok oyunun bilgisayara port edilme işinin Painkiller�dan tanıdığımız People Can Fly şirketine verilmesi biz oyuncuların kafasında birçok soru işareti oluşturmuştu. Oyun yapımcılığı tecrübesi bakımından fazla geçmişi olmayan bir firma, bakalım bize neler sunabildi.

Sen ne güzel şeysin öyle?

İlk cümlem bu oldu oyunun açılış videosu ve ardından kontrolün bana verilmesi ile birlikte. Grafik ayarlarını fazla kurcalamadan, tüm opsiyonların orta seviyelerde ve çözünürlüğü de 1024-768 kıvamında bırakarak seçmiştim yeni oyunu. Ama görüntülerin artık eskimiş monitörüme yansıması ile birlikte uzun zamandır olan yüksek beklentimin ne kadar haklı olduğunu anladım. Heyecanla yürüme ve kamera açılarını denerken karakter animasyonlarının yumuşaklığı, ortamın terk edilmiş, karanlık atmosferi içinde süzülüyordu adeta. Bir süre ilerledikten sonra oyunun dinamiklerini denemekten çok �ohoo şu gökyüzünün güzelliğine bak, yüzündeki detaylara bak� gibi kendi kendime serzenişte bulunurken incelemeyi aklıma getirerek daha sağlıklı odaklanabildim ancak. Yukarıda da belirttiğim gibi uzun zamandır beklediğim bir oyundu ve senelerdir görüşmediğiniz bir dostunuzun ziyarete gelmesi gibi bir durum söz konusuydu. Neyse, oyunumuza geri dönelim.

Madem grafiklerden söz ettik, oradan devam edelim. Geçtiğimiz haftalarda deneme şansına eriştiğimiz Unreal 3 ile neredeyse aynı çizgiyi koruyor Gears of War. Detaylardan kaçınmayan yapımcılar, her ufak nokta üzerinde özel olarak çalıştıklarını açıkça belirtiyor gibiler adeta. Göze batan ufak bir kaplama solgunluğu ya da �bak, bu olmamış işte� diyebileceğiniz teknik bir detay bulmak hayli zor. İşin en güzel tarafı ise orta seviyeli sistemlerde bile şaşırtıcı derecede akıcı şekilde çalışması. 2.4 p4, 1 GB ram ve x1600pro üzerine kurulu sistemimde harika görsellik ve oynanabilirlikle çok zevkli dakikalar geçirdim. Bu optimizasyon başarısı için öncelikle grafik motorunun sahibi Epic�e, ardından People Can Fly�a teşekkür etmek istiyorum.

Teknik detaylara yoğunlaşmışken seslere de göz atalım (inceleme sondan başladı gibi sanki). Birçok oyuncunun zaman zaman es geçtiği ama bence kesinlikle gözden kaçırılmaması gereken detaylardır oyun içinden kulağınıza gelen güzellikler. Gears of War�da bu güzelliklerden nasibini fazlasıyla almış durumda. Özellikle karakterlerin yerden silah veya mermi alırken, düşmanı öldürdüklerinde ya da kendi aralarında konuşurken verdiği tepkileri dinlemek için bile oynayabilirsiniz. Seslendirmelerin üst düzeylerde oluşu ve yapımcıların hiçbir masraftan kaçmayarak bu iş için yetenekli aktörlerden yararlanmaları, oyunun atmosferini en üst seviyelere çıkartabiliyor çoğu zaman. Müzikler ise başarılı sanatçı Kevin Riepl'in hayal gücünün doruklarına dayanıyor. Sizi bir an bile sıkmayan, aksine gaza getiren ve kendi başına bile dinlenebilen parçalardan oluşan çok güzel bir soundtrack albümü mevcut.

Assassin's Creed

2007-12-20T22:39:00.000-08:00

ğrenmeye dair bazı kuramlar insan beyninin doğuştan gelen bir kapasiteye sahip olduğunu ve yeni doğan bir bebeğin zihninin tam olarak boş olmadığını savunur. Tıpkı yeni doğmuş bir serçenin annesi hiç göstermemesine rağmen hamam böceği yerine kurtçukları yemesi gibi yeni doğan bir insanın beyninin de bembeyaz bir defter kadar temiz ve boş olmadığını düşünebiliriz. Hayvanların bu tür tepkileri içgüdüsel olarak açıklansa da insanı yeryüzündeki diğer canlılardan farklı yapan sırlarla dolu zihin yapısı, neler yapabileceğinin sınırlarını henüz öğrenememiş bizler için çok daha fazlasını saklıyor olabilir kilitli kapılar ardında. Görünüşünüz, mizacınız ve kişiliğinize etki eden DNA�nızın yapabildikleri acaba bunlarla mı sınırlı? Peki ya bu gizemli genetik spiral kod içerisinde sadece sizin değil, sizden öncekilerin hatta atalarınızın da sahip olduğu izler, zihin haritaları ve yaşantılar taşıyorsa? Ve dahası bu haritaları kullanarak zihninizde geçmişe dönebilecek bir teknolojiniz varsa ne yapmak isterdiniz? �Keşke� diye başladığınız cümleler için yeni bir

şans ya da çok daha fazlası... Ortadoğu�nun adeta havasına sinmiş, bin yıllık bir gizemi çözebilmek, hala paylaşılamayan ve bu kadar arzu edilen şeyin ne olduğunu bulmak ve bin yıldır hakim olan huzursuz, hırçın bulutları bu topraklardan defetmek. Evet işte Animus belki de bunun için tasarlanmıştı. Ya da çok daha fazlası için.

Animus bir grup bilim adamı tarafından geliştirilen ve insan genetik haritasını kullanarak geçmişe doğru zihinsel bir yolculuk yapılabilmesini sağlayan gelişmiş bir makine. Bilim adamları amaçlarına ulaşabilmek için atalarından birisi bölgedeki bir suikastçı tarikatının müridi olan, bu topraklarda yaşamış ve kendisi de hayatında daha önce suikastçılık yapmış ancak bundan sıyrılmış bir ismi: Desmond�u kullanarak çözüme ulaşmak istemektedir. Animus kullanılarak gerçekleştirilen bu gizli çalışmalar özel ve dışarı kapalı bir ofiste yapılmakta ve bu süre içerisinde Desmond bu laboratuarda doktor ve asistanı (Kristen Bell) dışında kimseyle görüşememekte ve burada tutulmaktadır.

Biraz önce yazdıklarım özellikle 12. Yüzyılın sonlarında bin bir gece masalları kaçkını ateşli bir prens ya da ninja benzeri bir şeyler bekleyenleri dumura uğratmış olabilir. Evet, videolarda çoğu zaman gördüğünüz o ilginç DNA motifli efektler aslında Animus�un zihninizde yarattığı senkronizasyon dalgalanmalarından başka bir şey değil. Peki o büyük umutlar bağladığımız Altair nerede?

Altair: ǀ El ǀ ta ǀ iyr ǀ ya da kısaca Tahir

Hikayemiz öteki boyutta ise yaptığı önemli bir hata nedeniyle gözden düşmüş bir suikastçı olan Altair'in Assassin's Order'da (bir çeşit bölgesel suikast tarikatı) kaybettiği itibarını yeniden kazanmak için çıktığı epik yolculuğu konu alıyor. Mason lider Robert de Sable'i öldürmekte ve efsanevi Mason hazinesini ele geçirmekte başarısız olan Altair, Assassin Order'daki en düşük mevki olan yeni öğrenci müritlere verilen seviyeye düşürülür. Sahip olduğu tüm gücü ve silahları elinden alınır.

Assassin'lerin lideri, Sinan ya da namı değer El Muallim kahramanımıza kendisini affettirmek için bir fırsat sunar, Altair Kutsal Topraklarda Üçüncü Haçlı Seferlerinin yarattığı düşmanlıkları daha da körükleyip bunlardan yararlanmak isteyen kişileri öldürmelidir. Bu sayede bölgedeki olaylar durulacak ve yeni bir barış çağı için yolundaki son engeller de ortadan kalkacaktır.

Oyunumuz başladığında Kral Richard liman şehri Akr'ı Saracen'lerin elinden tekrar almayı başarmıştır. Birliklerini güçlendirmek üzere şehre konuşlanan Haçlılar güneye doğru ilerlemek üzere hazırlanmaktadır. Haçlıların asıl hedefi Kilise adına tekrar ele geçirmeyi planladıkları Kudüs'tür. Ancak Kudüs'ün lideri Saracen ordusunun lideri Salahaddin'dir. Ordusunun Akr'daki yenilgisinden sonra birşeyler yapılmalıdır. Saracen'ler Arsuf kalesinin önlerinde Haçlıları tuzağa düşürmek ve Kudüs'e ulaşmasını engellemek üzere yığınak yapmaktadır.

Ancak bu savaş manevraları Kutsal Toprakların geriye kalan tümünü korumasız ve sahipsiz kalmasına neden olmuştur. Richard ve Salahaddin savaş alanında birbirleriyle savaşırken arka planda onların yerine gelen insanlar elde ettikleri gücün avantajlarını kendi lehlerine istismar etmeye başlamıştır. Kutsal topraklarda provakasyon, istismar ve yolsuzluk hüküm sürmeye başlamıştır. Ve kahramanımız Altair kendisini bu kaosun ortasında bulur. Hedefi, elde ettiği gücü en çok suiistimal ettikleri görülen bu kişilerin öldürülmesidir. Ve Altair görevlerine başlar...

Soldier of Fortune: Payback

2007-12-20T08:53:00.001-08:00

lk Soldier of Fortune piyasaya sürüldüğünde yıl 2000�di. Raven Software tarafından yapılan oyun Quake II grafik motoru olarak hazırlanmış ve oyun dünyasında kendisine oldukça iyi bir yer edinmişti. Oyunun 2002 yılında çıkan devam oyunu Soldier of Fortune 2: Double Helix ise Quake III Arena grafik motoru kullanılarak hazırlanmıştı. Bu ikinci oyun her ne kadar iyi olsa da ilk oyunun yanına yaklaşmaktan bir hayli uzaktı. Ancak SoF II�nin çoklu oyuncu modu oldukça güzeldi ve sevenleri tarafından yıllarca oynandı. Bu iki oyunda paralı askerimiz John Mullins�in başından geçen olayları oynadık ve onunla bütünleştik (Sam Fisher�dan sonra en sevdiğim oyun karakterlerinden birisidir, bu arada John Mullins�in gerçekten de bir paralı asker olduğunu ekleyeyim). İkinci oyunun ardından tam 5 yıl geçti, SoF adı yavaş yavaş unutulmaya başlamışken Activision bundan tam 2 ay önce Soldier of Fortune 3�ün yapılmakta olduğunu duyurdu. Ancak oyunu ilk iki Soldier of Fortune�un yapımcısı Raven Software (sanırım onlar şu anda yeni Wolfenstein oyunu ile meşguller) yapmıyordu. Onların yerine Chaser ve Knights of the Temple II oyunlarıyla tanıdığımız Cauldron firması tarafından geliştiriliyordu ve oyunda John Mullins�in yer almayacağı açıklanmıştı. Tüm bu nedenlerle benim oyundan beklentilerim hayli azaldı. Nihayet oyun çıktı ve 2 gün gibi kısa bir sürede oyunu bitirdim. Peki bu oyun 5 yıl süren Soldier of Fortune hasretimi giderdi mi, gelin hep birlikte görelim.

Konuyu Anlayan Birisi Varsa Bana Da Söylesin

Soldier of Fortune Payback�in konusunu açıkcası pek anlayabilmiş değilim. Çünkü her görevde ana konudan farklı görevler ile uğraşıyoruz. Yani oyunun konusunda bir bütünlük yok. Payback�te Thomas Mason adında aldatılmış paralı bir askeri yönetiyoruz ve tüm oyun boyunca Decker isimli bir bayan tarafından bize verilen görevleri yerine getirmeye ve teröristlerin kökünü kurutmaya çalışıyoruz. Konuyu pek anlayamadım dedim ama inanın oyunda anlanacak bir konu da yok, sadece görevleri yerine getirip düşmanları vurmaya çalışıyoruz. Zaten bu devirde FPS oyunlarından kim hikaye bekliyor ki, sadece eğlenceli bir şekilde karşımıza çıkan düşmanları yok edelim yeter düşüncesi var sanırım Cauldron�un kafasında (bu düşünce bir 10 yıl öncesinde olabilirdi ama şu zamanda olmuyor). Yakın zamanda piyasaya çıkan Call of Duty 4: Modern Warfare�in konu işlenişine bakın bir de bu oyununkine yazık gerçekten, başka söyleyecek bir söz bulamıyorum.

Hep Aynı Görevleri Yap Ve Oyunu Bitir

Oyunun oynanışının diğer FPS oyunlarından pek bir farkı bulunmuyor. Oyun boyunca görevlerinizi yerine getirerek çıkış noktasını bulmaya çalışıyorsunuz. Çoğu bölümde hep aynı görevleri yapıyorsunuz ve bu insanı bir zaman sonra oldukça sıkıyor. Zaten oyunun konusu da pek olmadığı için her bölümde sadece düşmanları temizliyorsunuz diyebiliriz. Düşmanlarınızın vuruldukça bir takım yerlerinin parçalanması zaman zaman oldukça zevkli olabiliyor ama bir süre sonra bu da insanı sıkabiliyor yani sıkılıp sıkılmamak biraz da sizin sabrınıza bağlı. Soldier of Fortune Payback�in en sevdiğim tarafı silahları oldu, oyunda 30�dan fazla silah yer alıyor ve göreve girmeden kullanmak

istediğiniz silahları seçip onları özelleştirebiliyorsunuz. Payback'te istediğiniz yerde kayıt edemiyorsunuz, bazı noktalarda (görevleri yapınca) oyun kendiliğinden kayıt ediyor. Ancak bu noktalar arasındaki mesafeler oldukça uzak ve ölürseniz aynı şeyleri tekrardan yapmak zorunda kalıyorsunuz. Düşmanların yapay zekası da iyi değil, sadece size ateş ediyorlar. Grup olarak hareket ettiklerini bir kere bile görmedim, sadece oyunun yapımcılarının koydukları noktalardan size ateş ediyorlar. Hatta konu oyunun kayıt sisteminden açılmışken sizlere yaşadığım bir olayı anlatayım, düşmanlarda yapay zeka olmadığı için yapımcılar düşmanları genelde köşe başlarına koymuşlar ve ellerine pompalı tüfek vermişler, siz o köşeden döndüğünüz anda kesinlikle ölüyorsunuz başka bir şansınız yok. Orada öldünüz yeniden deniyorsunuz ve o adamın orada olduğunu bildiğiniz için el bombası atarak onu öldürüyorsunuz ve geçiyorsunuz. Çok yaratıcı çok... Ayrıca çoğu zaman düşmanlar arkanızdan ışınlanıp (Spawn olup) sizi vurabiliyorlar. SoF Payback�te ortalıkta sağlık paketleri bulunmuyor, sağlık sisteminiz aynı Call of Duty 2 ve 4�de olduğu gibi. Çok vurulduğunuz zaman ekran kızarıyor, dinlenirseniz ise bu kızartı geçiyor ve tekrar savaşabiliyorsunuz. Oyun düşmanların bu adil olmayan taktiklerini saymazsak oldukça kolay olarak hazırlanmış, rahatlıkla 6 saat içerisinde oyunu bitirebilirsiniz. Zaten oyun oldukça çizgisel olarak hazırlanmış, görevlerin nerede olduğu size oyun ekranından gösteriliyor oralara gidip görevi tamamlıyorsunuz o kadar. Payback�te bölüm sonu düşmanları da yer alıyor, bu düşmanlarla savaşmak da oldukça komik, normal insan gibi görünen bu insanları öldürmek için üzerlerine 100 kurşun boşaltmak gerekiyor (oyunda bulunan diğer tüm düşmanlar bir vuruşta ölüyorlar desem ne demek istediğimi anlarsınız).

Guitar Hero III: Legends of Rock

2007-12-20T08:52:00.002-08:00

H'yu ilk gördüğüm zaman işte demiştim, işte tam benim istediğim oyun. Ama malesef bu güzelim oyun sadece konsollardaydı, bu yüzden oynama

şansını bulamadım. Çok şey kaçırdığımı düşünüyordum. Şimdi GH3 elimde, ve düşündüğümden çok daha fazlasını kaçırdığımı anladım.

Geçtiğimiz yaz sırf can sıkıntısından internette küçük, bedava dağıtılan oyunlara bakarken Frets On Fire adında bir oyun gördüm. Oyanış prensibi GH gibiydi. Fakat bir klon oyunuydu. Her ne kadar 3 boyutlu sahne, interaktif seyirciler gibi özellikleri olmasa da sadece şarkıyı çaldığım için gaza geliyordum. Bundan başka Guitar Zero adlı bir oyuna daha rastladım. GZ'da 3 boyutlu sahne vardı fakat sadece kamera hareket ediyordu, bunun yanı sıra star power ve whammy bar etkisini veren eklentileri de vardı. Bu 2 oyunu oynarken harika bir haberle kendimden geçtim. Orijinal Guitar Hero bilgisayarlarımıza geliyordu. Fakat birkaç ay beklemem gerekiyordu. Bekleyiş sona erdi, Rock'ın efsanesini bilgisayarıma kurdum ve siz okuyucularımız için inceledim.

Opening Of Rock

Oyunu açıyoruz ve başlıyoruz videoları izlemeye(Her biri tek tek geçilebiliyor tabi). Açılışta tüm videolardan en çok beğendiğim Neversoftun videosuydu. Oyun için hazırlanmış introdan bile güzel olduğunu söyleyebilirim. Menüde tek ve çift kişilik kariyer, hemen oyna (quickplay), internet üzerinden çoklu oyun(multiplayer), eğitim-alıştırma(training), ayarlar(options) ve online seçeneği mevcut. Öncelikle ayarlara bir göz atalım.

Clean, Distortion, Options Of Rock!

Ses ve grafik ayarları pek çeşitli değil. Ses ayarlarında gitar,grup(vokal ve diğer enstrumanlar) ve efektlerin ses şiddetlerini ayarlayabiliyoruz. Grafik ayarlarında ise çözünürlük, grafik detayi, fizik modellemesi ve seyircileri açıp kapatabildiğimiz seçenekler mevcut.

Grafik detayında 2 seçenek var. Biri düşük, diğeri ise yüksek. Düşük ayarları seçerseniz gölgeler kapanıyor, spotlar her yere vurmuyor ve kaplamalar çözünürlüklerinde fark oluyor. Yüksek grafik ayarlarında ise bu saydığım özelliklerin hepsi açık oluyor.

Böyle bir oyunda neden fizik seçeneği var dediğinizi duyar gibiyim. Eğer fizikleri kapatırsanız grup elemanları ne kadar kafa sallarsa sallasın saçları odun gibi aynı şekilde kalıyor. Saç sallama, kıyafetlerin bazı hareketleri ve şarkıyı çalamadığınızda gitarcının gitarını yere fırlatması dışında fizik adında başka birşey yok, fakat bu kadarı bile yeterli bence. Kalabalık seçeneğini kapattığınızda da sizi izleyen rockçıların yerinde yeller esiyor. Havaya şarkı çalıyorsunuz.

Hellgate: London

2007-12-20T08:52:00.001-08:00

ellgate: London hakkında sitemize girilen ilk haber 2005 yılına ait. Hikayemiz Bill Roper'ın yüce Blizzard'dan ayrılması ve akabinde Flagship stüdyolarını kurup ilk oyunlarını lanse etmeleri ile başlıyor. Oldukça heyecan verici bu giriş, sık sık yayımlanan video ve ekran görüntüleri ile pekiştiriliyor. "Acaba?" diyoruz, "Acaba yeni bir Diablo gelebilir mi?".

Beklentilerimizin bu kadar yüksek olacağını eminim yapımcılar da biliyordu. Blizzard'ın isminin geçtiği herhangi bir yerde heyecan, beklenti, hayatla ilgili kaygı, asosyallik gibi duygu ve sıfatların anılmaması komik olurdu. Zira beklenildiği üzere birinci gözden oynanan (FPS) adam gibi RPG hayalleri gün geçtikçe tavan yaptı, EA'nin de işe el atmasıyla mümkün olabildiği kadar hayaller dinç tutuldu (bkz. para ve reklam). Ve sonunda Hellgate: London'a kavuşmuş olduk. Ama kavuşmasak da olurmuş.

Londra = Kırmızı telefon kulübesi

Hellgate, 2038 yılının Londra'sı üzerine inşa edilmiş. Cehennem kapılarının açılması sonucu dünyamıza gelen küçük şeytanlar ile insanoğlunun mücadelesi anlatılıyor. Tapınak şövalye'lerinin (Knights Templar), Haçlıların (The Crusades) ve hatta 4. Kral Philip'in (Philip IV of France) içinde olduğu ilginç sayılabilecek bir senaryosu var. Oldukça hoş olan giriş videosunda mümkün olduğu kadar ipucu verilmeden hikaye bizlere anlatılıyor. Oyunun sonuna kadar da yine ara videolar ile hikaye dallandırılıyor. Maalesef görevler ile hikaye bağdaştırılmamış. Ana görevler hikayeyi kısmen desteklese de yan görevlerin hikaye ile uzaktan yakından alakası yok.

Madem görev sistemine geldik biraz açalım bu konuyu. Görev sistemi World of Warcraft'tan direk çalıntı. Görevler NPC'lerin üstlerinde çıkan ünlem işaretleri ile gösterilmiş. Git şundan şu kadar topla, şunu kes kellesini getir gibi yaratıcılıktan oldukça uzak yan görevler silsilesi ile oyun bitip gidiyor. Sadece ana görevi yaparak oyunu bitirme şansı güya bize verilmiş olsa da takdir edersiniz ki belli eşya kalitesine ve seviyeye ulaşmadan ilerlemek mümkün değil. O yüzden saçma sapan yan görevleri saatlerce yapmamız gerekmekte.

Oyuna başlarken RPG formatına uygun olarak karakterimizi yaratıyoruz. Aslen üç ana kriter altında oluşturulmuş altı farklı karakter seçme şansına sahibiz.

TEMPLAR:

Blademaster: Yakın dövüş uzmanı. Klasik olarak "Warrior" diye bilinen cins. Saldırı yetenekleri oldukça fazla. FPS kamerası ile oynamak mümkün değil.

Guardian: Diğer yakın dövüş uzmanı. Ancak defansif kabiliyetleri daha yüksek. Aura yetenekli Blademaster'a göre daha tatminkar. Klasik olarak "Paladin" diyebiliriz. FPS kamerası ile oynamak mümkün değil.

CABALIST:

Evoker: Focus (mana) ağırlıklı sınıf. Bildiğimiz "Mage" benzeri. Çift el focus ağırlıklı silah kullanabilir. Summon yetenekleri yok.

Summoner: Yalnız oynamayı sevmeyenler sınıfı. İlginç yaratıklar (minions) summon edebilir ve dehşet saçabilirsiniz. Büyü yetenekleri Evoker'a göre zayıf. WoW'dan bildiğimiz "Warlock" ile eşdeğer.

HUNTER:

Marksman: Uzak dövüş uzmanı olarak nitelendirebiliriz. FPS kamerası ile oynamaya en elverişli sınıf. Silahlar konusunda uzman. Genel yetenekleri nişan alma, silah etkileri vb. üzerine kurulmuş.

Engineer: Summoner sınıfı ile benzer özelliklere sahip. Bu sefer yaratık summon etmek yerine tuhaf icatlar kullanarak kendinize yardımcı öğeler oluşturabiliyorsunuz.

Oyunda sınıflar arasında bir denge söz konusu değil. Single-Player oynarken seçeceğiniz sınıfa göre oyunun zorluğu değişecektir. Ayrıca büyüler neredeyse tamamen koca bir "yalan". Saçma sapan, oradan buradan çalıntı, yaratıcılıktan yoksun ve çoğu zaman gerek bile duymayacağınız büyüler oynanabilirliği oldukça düşürüyor. Örneğin Evoker ile oynarken -bazı özel düşmanlar dışında- büyülerinize ihtiyaç duymuyorsunuz. Bildiğiniz bir FPS oyunu gibi sadece elinizdeki Focus kökenli silahlarınızı kullanarak ortalığı dağıtabilirsiniz.

CrySis

2007-12-20T08:51:00.001-08:00

öncelik FarCry'a verilmiş. İncelemelerde ödül üstüne ödüller almış. Hatta beklenen oyunların gecikmesi FarCry'ın çıkmış olmasına bağlanmıştı. Birde böyle bir oyunun yapılmış olması yetmezmiş gibi yapanların da Türk kardeşler olduğuyla iyice böbürlenmeye başlamışız. İşte yaptık mı böyle yaparız, Türk'ün gücü sesleri ayyuka çıkmış. Bu kadar gururlanmamız için o kadar fazla sebebimiz vardı ki çok sevinçliydik. Sonrasında ise CryTek ismi bir teknoloji başlangıcı, güç gösterisi olarak sık sık karşımıza çıkacaktı. Beklenen an geldi ve CrySis duyuruldu. Oyun şimdiye kadar görmediğimiz güzellikte grafik ve her zamanki gibi birçok vaat ile ağızlarımızın suyunu akıtmayı başardı. Her yeni görüntü ile daha bir sabırsızlanmaya başlamış, çıkan videolar ile nerede ise uzun metrajlı bir film yapabilecek kıvama gelmiştik. Herkesin sabırsızlıkla beklediği 'Peki oyun Türkçe olacak mı?' sorusuna yanıt gecikmedi ve dünya standartlarında bir oyunun %100 Türkçe olacağı CryTek CEO'su Cevat Yerli'den geldi. Artık tek yapmamız gereken sistemlerimizi hazır etmek ve koltuklarımıza yaslanıp beklemekti.

Bir rüya gerçek oldu...

Oyuncular olarak sürekli gerekli desteğin Türkiye pazarına verilmediğinden şikayetçi olduk durduk. Haklı sebeplerimiz vardı. Elin Tanzanyalısı kendi dilinde oyun oynarken biz neden oynayamıyorduk? Suçumuz var mıydı peki? Birçok sorundan kendimizi sadece oyun oynayarak arındıran, rahatlayan oyuncular değil miydik bizlerde? Farklı amaçlarımız var mıydı? Yoktu, bizde herkes gibi kendi dilimizde oyun oynamak istiyorduk, gereken desteği göstermemiz beklendi durdu. Peki neydi bu çifte standart? Diğer ülkelerde kopya oyun yok muydu, milyonlarca insanın netten oyunları indirdiği tek ülke acaba Türkiye miydi? Kopyanın en çok teşvik edildiği, bunu önlemek adına kendi dilinde oyunların çıkarıldığı Rusya'dan daha kötü durumda mıydık? Hayır! Peki eksiklerimiz nelerdi? Bunları görmedik mi? Gördük, beklentilerimiz arttı. İşte beklenen fırsat geldi çattı. Peki şimdi ne olacaktı? 'Biz tüm zorluklara rağmen içimizden gelerek, kalbimizle yaptık bu işi' demedi mi Cevat Yerli? Diğer ülkelerde satılan fiyat etiketinden daha aşağıda tutulmadı mı Türkiye fiyatı? İşte artık hiçbir bahaneniz yok arkadaşlar. Artık destek zamanı. Bahaneler arkasına sığınmak için sebebiniz yok. Bu projeye vereceğiniz destek ile bundan sonrası için Türk oyun sektörünün gelişmesinde, insanların dikkatlerinin buraya çekilmesindeki en büyük etken sizler olacaksınız. Parasını gereksiz sponsorluklar için harcayanlar görecek ki Türkiye'de bir oyuncu kitlesi var. Azımsanmayacak bu kitleyi kimse göz ardı edemeyecek. Diğer firmalar işin ciddiyetini görüp evet bizde bu desteği vermeliyiz diyebilecekler. O yüzden bundan sonrası için oyun sektöründeki tek adam siz olacaksınız. CrySis'i Türkçe almalı, orijinal oynamalı ve bu özeni herkesin göstermesini istemelisiniz. Artık bir oyunun kopya oynanmaması gerektiğini insanlara göstermeli onları utandırmalısınız. Bundan sonrası için bizlerin değil firmaların bahanesi olmayacaktır. Eğer bu piyasayı ve Türk oyuncularını bu özveriye rağmen kaybetmeyi göze alacaklar ise o zaman yolumuza bildiğimiz gibi devam ederiz. Peki bir oyun yazısında bunları anlatmalı mıydım? Evet çünkü bunca yıl bende herkes gibi aynı beklentiler ve bahaneler içinde idim, artık Türkçe oyunlara destek verme zamanıdır. Bunu ise bir dünya standardı ile bizlere sunan CryTek'e borçluyuz. Onlar bizlere güvendi, biz de güvenlerini boşa çıkarmayacağız.

CrySis�in seslendirmeleri filmleri aratmayacak kalite ile profosyonel bir kadronun eseri

Hayatın için dövüş!

Crysis'in konusunu bilmeyen kaldı mı bilmiyorum ama bir kez daha özet geçeyim. 2020 yılında Kuzey Kore açıklarında bir adaya belirsiz bir gök taşı düşer. Gök taşı ile birlikte para normal olarak adanın bir kısmı buzul bir hal alır. Kuzey Kore hükümeti ise olay ile birlikte adayı dışarıyla iletişime kapatır ve Kuzey Kore Halk Ordusu (KHO) bölgeye konuşlanır. Biz de adada bulunan arkeologlar ile iletişimin kopması ile birlikte Amerikan özel hareket ekibiyle birlikte onları arama görevine veriliriz. Görev esnasında ise takım kaptanı Dr. Rosenthal adanın KHO tarafından işgal edildiğini bildirir. Bundan sonra ise öncelikli görevimiz KHO ile sıcak çatışmadan kaçınmak ve rehineleri kurtaramaya öncelik vermek olacaktır. Ama olaylar istenildiği ölçüde gitmez ve KHO müdahalesi ve gizli bir biriminde ele geçirilmesi ile özel donanımlı nano giysilerimiz ile tam yetki verilerek olaya müdahil olmamız istenir. Bundan sonrasını ise anlatmıyorum çünkü bu keyfi Türkçe olarak yaşamak sizlerin hakkı. Söylediğim onca şeyden sonra oyunu oynarken ne kadar İngilizce'niz iyi olur ise olsun Türkçe oynamanın ne kadar zevk verdiğini göreceksiniz. Bazen öyle durumlar oluyor ki tüylerim diken diken oluyor. Kontrollere varıncaya kadar %100 Türkçe bu oyun gözlerimizi yaşartacak kalitede.

Painkiller: Overdose

2007-12-19T07:02:00.003-08:00

004 yılıydı ilk Painkiller ile buluşmamız. People Can Fly adındaki pek adı duyulmamış bir yapımcının eseri olarak karşımıza beklenmedik bir şekilde çıkmıştı. Saf aksiyon dendiğinde aklımıza gelen ilk ismin Serious Sam olduğu o günlerde, aynı mantık ama farklı bir yapı üzerine kuruluydu. Yaratıcı atmosferi, zamana göre başarılı grafikleri, source fizik motoru ve bölüm sonu yaratıkları ile ister istemez uzun süre bilgisayarlarımızda yer edindi. Hatta bazı uluslararası turnuvalarda bile ağdan oynandığı oldu. Neredeyse 3 yıl sonra Mindware Studio, Overdose olarak yeni bir Painkiller ile karşımızda. Tabii ki bu �yeni� sözcüğünü ne kadar hakediyor, birazdan anlayacağız.

Sabah kahvaltısında şeytan ruhu gibisi yok

İlk oyunun pek başarılı olmayan hikayesinden sonra Overdose�dan da bir beklentim yoktu açıkçası. Ne kadar haklı olduğumu ise oyunun açılış videosu ile anladım. Konumuz, anne ve babası şeytan ile melek olan ve �ehh, senelerdir sürekli kavga ediyoruz, artık evlilik zamanımız geldi� diyerek birleşmesi sonucu ortaya çıkan ve iki tarafında özelliğini taşıyan biri hakkında, Belial. Kendisi ne cennete, ne de cehenneme ait olduğu için, ufak sorunların (tüm cehennem zebanilerinin ona saldırması kadar ufak) baş göstermesiyle birlikte bir çıkmaza girer ve artık kendini savunmaktan başka çaresi yoktur. Buram buram �acaba ne uydursak� kokan hikayesi, başka bir oyun olsaydı dikkate alınabilirdi belki. Ama Painkiller gibi stres dağıtmak, bol bol silah kullanmak üzerine kurulu bir oyunda, çok fazla etkisi olmadığı bir gerçek.

Yukarıda da bahsettiğim gibi, Overdose�da ilk oyundan tanıdık birçok silah ve bol bol yaratık ile karşı karşıyayız. Tabii ki yapımcılar silahlar üzerinde � işlevsellik açısından pek olmasa da - görünüş olarak çok büyük değişikliklere gitmişler. Kurukafaların asılı olduğu ok, tamamen iskeletten oluşan pompalı, lazer atan ve çığlığı ile düşmanları parçalara ayıran bir goblin kafası gibi yaratıcı birçok yol arkadaşımız mevcut. Tüm bu çocukların yine ilk oyunda olduğu gibi 2 tür mermisi ve atış çeşidi bulunuyor. Mesela pompalı yakında ölümcül bir silaha dönüşürken, alternatif atışı ile de karşımızdakini taşa çevirebiliyor. Mermi sıkıntısının pek yaşanmadığını da söyleyebilirim. Girdiğimiz her odada, genelde sütunlar arkasına ya da kolaylık olsun diye alanın görünür yerlerine yerleştirmiş bir çok mermi kutusu bulmak mümkün.

Yapım yaratıklar konusunda ise hayli tatmin edici düzeyde. Oynadığımız bölüme göre değişiklik gösteren bu çeşitlilik, oyuncuyu sıkmayan, aksine eğlendiren bir yapıya sahip. Mesela Japonya sokaklarında ninjalara karşı savaşırken, Mısır�da mumya ve çöl akrepleri ile karşılaşıyoruz. Her bölüm için ortalama 4-5 çeşit bulmak mümkün. Zorluk seviyelerine gore sıralanan bu yaratıkların bazıları tek hamlede yere serilirken, daha güçlü olanlar için en değerli silahınızı bitirmek zorunda kalabiliyorsunuz. Özellikle bazı bölümlerde bulunan son yaratıklarda zorlanmanız olası. Oyun boyunca orta seviyede oynadığım için pek takılmadığımı belirtmeliyim. Ama beni kesmiyor bunlar diyorsanız, 4 ayrı zorluk seviyesinden birini seçebilirsiniz.

Kane & Lynch: Dead Men

2007-12-19T07:02:00.001-08:00

üyük bir şirkette danışmanlık yapan Adam Marcus karısı ve iki çocuğuyla beraber mutlu bir şekilde yaşamına devam eden bir adamdır. İki yaşındaki oğlunun evde oynarken bulduğu tabancayı kurcalamaya başladığı güne kadar normal bir hayata sahip olan Adam�ın bu olaydan sonra hayatı altüst olur. Oğlu silahla oynarken silah ateş alır ve çocuğun ölümüne sebep olur. Adam oğlunun acısına ve bu ölümden kendisini sorumlu tutan karısının kendisine karşı tutumuna dayanamayarak evini terk eder. Venezuella�ya kaçar ve orada ücretli asker olarak yeni bir hayata başlar. Artık yeni bir isim kullanmaktadır: Kane. Kane altı yıl sonra bir gün The7 isimli örgüt kendisiyle iletişime geçene kadar Venezuella�daki bu yeni işini başarıyla sürdürür. Örgüt onu da saflarına katmak istemektedir. Bu teklifi kabul eder ve örgütle beraber dünya çapında bir çok suça karışır. Aradan geçen on üç yıl sonunda örgüt üyelerinin emekli olup rahata ermek maksadıyla yaptıkları son soygunda bir terslik çıkar. Ekibin tüm üyelerinin öldüğünü sanan Kane çaldıkları elmasları da yanına alarak kaçar ama fazla uzaklaşamadan güvenlik güçleri tarafından yakalanır. Yirmi beş kişinin ölümünden sorumlu olmak suçuyla yargılanır.

Lynch Little kendisini kontrol altında tutabilmek için ilaç tedavisi alan bir şizofreni hastasıdır. Kendini kaybettiği bir günün sonrasında kendine geldiğinde karısını yemek masasının başında acımasızca öldürülmüş olarak bulur. Polise haber verir. Cinayeti başkasının işlediğini düşündüğü için kaçar fakat uzun süre geçmeden karısını öldürmek suçundan yargılanmak üzere polis tarafından yakalanır.

Oyuna başladığımızda Kane ve Lynch�i hapishane nakil aracına bindirilirken görüyoruz. İkisi de mahkeme tarafından suçlu bulunarak idama mahkum edilmişler ve bu araçla infazın gerçekleşeceği yere sevk ediliyorlar. Araç ilerlerken Lynch henüz kendisini tanımayan Kane�e başını korumasını söylüyor. Lynch�in bu tavsiyesinin üzerinden çok geçmeden bir kamyon nakil aracına çarpıyor ve kazadan sonra serbest kalan mahkumlar kaçıyorlar. Burada Kane�i kontrol etmeye başlıyoruz. Kendisini takip etmemizi söyleyen Lynch�in dediğini yaparak devam ediyoruz. Güvenlik güçleriyle yaşanan çatışmadan sonra bizi bekleyen bir karavana binerek kaçıyoruz. Bu karavan Kane ve Lynch�i doğruca The7�a götürüyor.

Lynch ve Kane

Kamyonun nakil aracına çarpması aslında bir kaza değildir. Tamamen Kane�in son soygunda bütün üyelerinin öldüğünü sandığı The7 örgütünün hayatta kalan üyeleri tarafından planlanmış bir olaydır ve amaç Kane�i kurtarmak değil ele geçirmektir. Kane�in de örgüte girerken kabul ettiği bir kural vardır: �Kuralları bozan ölür.� Örgüt Kane�den ölmeden önce çaldığı elmasları geri vermesini istiyor ve buna karşılık ellerinde tuttukları karısını ve kızını serbest bırakmayı öneriyor. Eğer isteklerini yerine getirirsek Kane ailesinin serbest kalmasını sağlayarak huzurlu bir şekilde ölme fırsatını elde edecek. Lynch ise The7�la Kane�e operasyon boyunca eşlik etmek için anlaşmış ve görevi başarıyla yerine getirirse başka birisi ve ya birileri tarafından öldürüldüğünü sandığı karısının ölümü üzerindeki sır perdesini kaldırmak üzere yoluna devam edecek.

Kane and Lynch Dead Men, Hitman serisinden aşina olduğumuz IO Interactive tarafından sağlam bir senaryodan yola çıkılarak geliştirilmiş bir TPS. Oyun boyunca Kane karakterini kontrol ediyoruz. Lynch�i ve bazı bölümlerde yanına eklenen diğer karakterleri ise yapay zeka kontrol ediyor.

Oyunu çalıştırdığımızda karşımıza profil hazırlama ekranı çıkıyor. Buradan profilimizi oluşturduğumuzda sade bir arayüzle karşılaşıyoruz. Campaign�e girerek tek kişilik modda oynayabiliriz. Oyunun multiplayer modu da mevcut.

Kamera Kane�i sağ omuz üzerinden takip ediyor. Ekranda nokta şeklinde hedef görünüyor. Bu hedefi kullanarak ya da sağ tuşla yakınlaştırarak düşmanlarımızı vurabiliriz. Nişan alma sistemi çok iyi olmasa da zamanla alışılıyor. Arkasında siper alabileceğimiz yapılara(duvar, kolon, çöp kutusu vs.) yaklaşınca Kane otomatik olarak yaslanarak siper alıyor. Daha doğrusu bazen siper alırken bazen almayabiliyor. Bir kolonun arkasında siper alabilmek için bayağı uğraşmanın yanı sıra birde Kane�in siper aldıktan sonra kolonun sağına mı soluna mı doğru hedef alacağı belli olmuyor. Tam da çıkıp düşmanlara mermi yağdıracakken tutup duvara yaslanabiliyor. Bunu oyuncunun kontrolüne bıraksalar daha iyi olurdu. Otomatik olması çok sorun çıkarıyor. Siper aldıktan sonra sığındığımız yerden yalnızca silahı çıkararak düşmanlara kör atış yapabiliyoruz. Vücudun bir kısmını çıkararak daha isabetli atışlar yapma fırsatı da var.

The Legend of Zelda: Twilight Princess

2007-12-19T07:01:00.003-08:00

anat eseriyle oyunlar çoğu insana göre yan yana konulamayacak kelimeler fakat biz oyuncular durumun böyle olmadığını biliyoruz. Sanat eserleri, görünce heyecanlandığımız, dokunmak istediğimiz fakat dokunamadığımız "yapılışını göremedim ya, ona üzülüyorum." dediğimiz, fazla kurcalarsak kırılabileceğinden korktuğumuz şeyler değil midir? Peki, bizler tüm bu duyguları bazı oyunlar içinde hissetmiyor muyuz? Kesinlikle evet. Hatta oyunları fazla kurcalayınca kırılmıyorlar da.

Efendim bu açılıştan anlayacağınız gibi, incelememe konu olan şey sanat eseri niteliği taşıyan bir oyun, Legend of Zelda: Twilight Princess.

Oyunumuz senelerdir Nintendo ismindeki oyun fabrikatörü firmadan çıkıyor, hem de her yeni konsola bir iki tane birden. Adet bu nesilde de bozulmadı ve Nintendo şu sıralar piyasayı sallayan ve daha uzun bir süre bu sarsıntıyı devam ettirecek gibi görünen Wii adındaki konsoluna da bir LoZ çıkarttı. Karman çorman zindanları, içinden zor çıkılan bulmacaları, Prenses�i ve Link�i ile Legend of Zelda: Twilight Princess, klasik bir LoZ.

Oyunumuzun temel konusu yirmi senedir değişmeyen biçimde, yine Prenses'i kurtarmak. "Sende yirmi senedir alıp bu klişeyi oynuyorsun öyle mi?" diyebilirsiniz içinizden fakat durum böyle değil, hem de hiç değil. Nintendo, her LoZ'u farklı zindanlar, farklı yan görevler, farklı eşyalar, çok farklı haritalar ekleyerek ve grafiklerinde oynamalar yaparak tamamen farklı oyunlar yaratıyor aynı senaryo üzerine. Senaryonun işleyişi de her oyunda baştan aşağı değiştiği için, hiçbir oyun sıkıcı gelmiyor. Aksine serinin önceki oyunlarında da görüldüğü gibi, her biri "yapılmış en iyi oyun" sıralamasında kendine yüksek mertebelerde yer ediniyor.

Oyunumuzun konusunu pek gerekli olmasa da anlatmam gerekirse, Link ismindeki (oyun başlangıcında isterseniz bu ismi değiştirebilirsiniz) ana karakterimizin "Hyrule" ismindeki devasa coğrafyanın küçücük bir kasabasında uyanması ile başlıyor. Link aslen bir çiftçi, tabi ileride başına geleceklerden de haberi yok henüz. Yürekli çiftçi delikanlı, köydeki çocukların "sapan kullanma öğretmeni" ve

eğlence konusu olan heybetlilikten uzak fakat yakışıklı bir kişiliktir Link, ileride ise Prenses'i kurtaracaktır. Gerisini anlatamıyorum çünkü konuyu anlatırken yazacağım bundan sonraki her kelimesi "spoiler" olabilir.

Salla sallayabildiğince:

Klasikleşen kontrol sistemimize bir göz atmak gerekirse, zıplamak için zıplamanız gereken yüksekliğin yanına gelip, atlayacağınız yönde analogu çevrili tutmanız yeterli, o kendiliğinden zıplıyor. Senelerdir değişmeyen düz bir mantıktır bu ve mükemmel çalışır.
C tuşu, etrafa birinci kişi açısından bakmamızı sağlayan sihirli tuştur. Birçok zindan da yaveriniz olacak.
Z tuşu, "Z targeting" denilen kontrol mekanizmasını aktive eder ve ok, sapan vs. gibi silahları kullanmanıza yarar.
Yön tuşları, önceden belirlediğimiz eşyaları menü ekranına girmeden kullanabilmenize yarar.B tuşu, Link'in eşya ekranını açar ve kurt halindeyken bir çok düşmana aynı anda saldırmaya yarar. A tuşu, herhangi bir kullanmakta olduğumuz eşyayı çantamıza geri yollar, çantadaki seçili eşyayı aktive eder.

- tuşu, alet edevat ekranını açar.
+ tuşu, ekipmanların bulunduğu ekranı açar.
1 tuşu, haritamızı açar.
2 tuşu, oyun içerisindeki mini haritanın görünüp görünmeyeceği opsiyonunu belirlemeye yarar.

Uncharted: Drake's Fortune

2007-12-19T07:01:00.001-08:00

azı firmalar vardır ki, üzerinde çalıştıkları her oyun büyük bir kitle tarafından takip edilir. Oyun daha piyasaya çıkmadan üzerinde aylarca konuşulur ve herkes bu firmaların yapacağı oyunların kötü olmayacağı üzerinde hem fikirdir. Naughty Dog, Playstation dünyası için işte böyle bir firma. Crash Bandicot, Jak and Daxter gibi çok sağlam oyun serilerine imza atmış olan firma artık Playstation 3 için oyun yapacaklarını açıkladıklarında, biz oyun severler de yeni nesil sisteme yapacakları bu ilk oyunu dört gözle beklemeye başlamıştık. Firmanın ilk Playstation 3 oyunu Uncharted: Drake's Fortune yaklaşık iki buçuk senelik bir çalışmanın sonunda piyasaya sunuldu.

Naughty Dog ekibinin diğer oyunlarını oynamış olanlarınız bilirler, bu firma macera ve platform konularında ustadır. Uncharted'da da bu öğeler yine başarı ile kullanılmış. Fakat Uncharted'da, yapımcı firmanın eski oyunlarındaki çizgi film tarzı yerine gerçekçi sanat öğelerinin ön planda olması göze çarpıyor. Bu gerçekçi grafik ve animasyonları güzel bir Hollywood tarzı senaryo ile birleştirince karşımıza Uncharted çıkıyor.

Hollywood tarzı macera

Oyunun konusu, karakterleri ve senaryosu gerçekten bir macera filmi niteliğinde. Hepinizin bildiği Indiana Jones ve Tomb Raider maceralarını birleştirseniz ortaya çıkan karışım Uncharted'dan çok farklı olmaz sanırım. Oyundaki karakterlerin konuşma tarzları ve hatta esprileri bile bir Hollywood filmini aratmayacak şekilde.

Başrol karakteri Nathan Drake, bir hazine avcısı. Drake karakteri, mizah anlayışı ve dostlarına olan sevgisi ile oyuncunun hemen sevebileceği ve kendi yerine koyabileceği bir karakter. Zeki, gözü pek ve bulmacalardan hoşlanan bir macera sever, her tür silahı kullanabilen ve yakın dövüşlerde yumruklarını iyi konuşturabilen, deneyimli bir hazine avcısı olarak, oyunda rolüne çok yakışan bir kahraman.

Drake hep boynunda taşıdığı, aile ağacından 15. yüzyıl kaşiflerinden Sir Francis Drake'in yüzüğündeki şifrelerden çözdüğü koordinatlardaki büyük bir hazine peşindedir. Çok yakın dostu Victor Sullivan ile bu maceraya atılırken, belgesel film yapımcısı Elena Fisher'da elinde kamerasıyla haber peşinde kahramanlarımızla birlikte dolaşmaktadır. Senaryoda olayların gelişimi istenmeyen bir şekilde değişince oyunun genelinde Drake ve Elena beraber hareket etmek zorunda kalıyorlar. Elena karakterini yönetemesek de oyun boyunca Drake'le birlikte maceranın içerisinde aktif bir şekilde rol alıyor. Hatta silahlı çatışma sahnelerinde bile size yardımcı oluyor ve kötü adamlara beraber kurşu yağdırıyorsunuz.

Platform tarzına yeni bir nefes

Oyun Hollywood tarzı bir macera oyunu olunca, onlarca silah çeşiti ve patlayıcı senaryonun büyük bir parçası oluyor tabii ki. Drake oyun boyunca değişik tabancalardan, pompalı tüfeklere, otomatik silahlardan, dürbünlü tüfeke kadar bir çok silahı kullanabiliyor. Tabii ki yakın dövüşlerdeki başarısı da unutulmamalı. Bir düşmanla yakın mesafede karşı karşıya kaldığımızda tuşlara doğru kombinasyonlarda basarak onlarca değişik hareket yapabilirsiniz. Bu yakın mesafe komboları oyuna güzel bir hava vermiş olsa da malesef bir çok sahnede rakipleriniz çok sayıda ve silahlı bir şekilde geldikleri için fazla kullanamıyoruz.

Çatışma sahnelerinde ortamı ve ortamda bulunan nesneleri siper olarak kullanabiliyorsunuz. Neredeyse her taş parçasının, kutunun veya yıkıntının arkasına saklanabiliyoruz. Tabii düşmanlarınızda aynı şekilde siperlerin arkasına saklanıyorlar. Fakat malesef çatışma sahneleri oyunda dengesizce hazırlanmış. Aksiyon olarak zevk alsanız da silahların rakipler üzerindeki etkisi çok başarısız seviyelerde. Mesela bir otomatik silahla 8-10 kez vurduğunuz bir düşman ölmeyebiliyor. İşin tuhaf yanı bacağından vurduğunuz bir düşman vurulduğu an bacağını tutuyor ama sonra kalkıp diğer sipere koşabiliyor. Kafasından vurduğunuz bir düşman ise kesinlikle bir vuruşta ölüyor. Bu dengesizlikler bazen çatışma sahnelerinden soğumanıza debep oluyor.

Fifa 08

2007-12-18T10:29:00.001-08:00

"...Fifa 08. Esasında her yıl sadece sonundaki rakamı değişen Fifa serisinin diğer oyunlarından hiçbir farkı yoktu benim gözümde. Dvd�yi takarken içimde ufak bir önyargı bile vardı. Hatta PC platformundaki gibi oyun kurma derdi olsa oyunu bir kez olsun denemeyeceğime adım gibi emindim ama Xbox 360 versiyonu farklıydı sanki. Belki içimdeki Fifa oyunlarıyla büyüyen o çocuk düşlüyordu bu farkı. İtiraf etmeliydim ama bunu yapmadan önce kendim hatırlamam lazımdı. En son bilgisayarıma kurduğum oyun hangisiydi? 2003�tü sanırım; evet eminim, 2003�tü. Bir an için afalladım. O kadar zaman geçmiş miydi? Maalesef dedim kendi kendime. Kral�dan(kimilerine göre eski kraldan) uzak kalalı bir hayli olmuş. Tamamen kopmamıştım aslında, orada burada tüm yeni oyunlarını denemiştim ama hepsi umutsuzdu. Kral artık bilgisayarıma dönmeyi hak etmiyormuş demek ki diye düşündüm tekrar. Ben bu hayaller içinde dalıp giderken oyun açılmıştı. �Start� tuşuna bastım. Karşımda menüyü bekliyordum fakat menü falan yoktu. Antrenman sahasıydı bu, top Ronaldinho�nun kontrolündeydi. Sahada ondan ve kaleciden başka kimse yoktu ve kamera açısı harikaydı. Orta sahanın biraz ilerisindeydim. Topu biraz sürdüm ve şutumu çektim. Az farkla dışarıda� Hemen ardından başa döndü. Biraz daha dikkatli bir vuruşun ardından top bu sefer üst direkte patladı ve havalandı. Top yere doğru inişe geçtiği sırada oyuncum topu tekrar göğsüne aldı ve yere düşmesine izin vermeden vurdu, yan direk. Şaşırmış ama bir o kadar da heyecanlanmıştım. İkinci kez dönen topu boş kaleye (bu esnada kaleci hala yerdeydi.) gönderirken yüzümde sinsi bir gülümseme belirdi. Bu sefer bir şeyler değişmiş galiba��

Oynatalım Uğur�cum!

Madem bir şeyler değişmiş dedik bunları zaman kaybetmeden açıklayalım. Menüden başlayacak olursak; Kick Off, Manager Mode, Fifa 08 Lounge, Challenge Mode gibi geçen senede oyunda bulunan seçenekler korunmuş. Korunan bu seçeneklerin yanı sıra Be a Pro ve Tournament Mode oyuna dahil edilmiş. Peki, bu iki yenilik oyuna ne katmış? İzninizle Be a Pro�dan başlamak istiyorum. Be a Pro, Fifa 08�deki en yaratıcı yenilik olmuş diyebilirim. Tek adamı kontrol ettiğimiz maçta, normal Tele kameranın aksine oyuncumuzun hemen arkasından gördüğümüz (Third Person) harika bir kamera açısı bulunuyor. Diğer oyuncularla iletişim halinde olduğumuzdan istediğimiz zaman topla buluşabiliyor ve oyunun kontrolünü elimize alabiliyoruz.

Tournament Mode ise adından da anlaşıldığı gibi turnuva modumuz. 50�den fazla kupa için mücadele edebiliyor veya kendi turnuvamızı yaratabiliyoruz (Fifa 07�den bu yana bu kupaların içine Turkcell Süper Lig ve Türkiye Kupası da mevcut). Bu arada belirtmemde fayda var oyun içerisinde tam 620 lisanslı takım, 30 lig ve 15.000�in üzerinde oyuncu bulunduruyor. Rakamlarla ve menüyle işimizi bitirdiğimize göre oyunun bizi asıl ilgilendiren kısmına yani oynanışa ve diğer teknik detaylara geçebiliriz...